zondag 23 maart 2014

Waarom wij onze asieldieren niet gratis meegeven...

‘Poeh, 85 euro voor een kat!? Da’s wel heel duur zeg. Kan er niet iets van de prijs af? Anders blijven jullie toch ook maar met die dieren zitten?’ ‘Waarom kunnen mensen die niet veel te besteden hebben geen kat meekrijgen voor de helft van de prijs? Ik kan echt niet meer dan 40 euro betalen, maar ik wil wel heel graag een huisdier. En dan zijn jullie er weer eentje kwijt.’ ‘Waarom geven jullie die katten niet gratis mee? Jullie moeten toch blij zijn als ze een thuis vinden? Ik snap dat niet hoor.’

Zomaar wat willekeurige reacties van mensen als ze horen dat of wat ze voor een hond, maar meestal kat uit het asiel moeten betalen. We krijgen ze gelukkig niet vreselijk vaak, maar wel regelmatig. De meeste mensen bedoelen het niet verkeerd. Het is vaak vooral een kwestie van onwetendheid, van een gebrek aan kennis over de werkwijze van een asiel. Dus leggen we graag nog een keer uit waarom wij onze dieren niet gratis mee (kunnen) geven. Overigens niet om ons te verantwoorden, maar wel omdat we graag willen dat mensen begrijpen waarom we doen wat we doen.

85 euro voor een volwassen kat en 150 euro voor een volwassen hond is natuurlijk niet niks. Dat is een flinke uitgave. De waarheid is echter dat als we alle kosten zouden doorberekenen, de adoptieprijs nog vele malen hoger zou zijn. Dat doen we dus niet. We kiezen er bewust voor om de prijs zo laag mogelijk te houden, want ‘ja’ wij willen ook niets liever dan dat alle dieren een warm thuis vinden. Zo laag mogelijk, maar niet gratis dus. Dat is echt geen optie, om meerdere redenen. Om te beginnen omdat we zonder (die) inkomsten niet zouden kunnen bestaan. We krijgen geen subsidie van de overheid of financiële steun van de Dierenbescherming. Onze inkomsten bestaan voor het overgrote deel uit het geld dat we verdienen met de adoptie van onze dieren en een kleine bijdrage van de gemeente. Die laatste bijdrage is bedoeld voor het opvangen van zwerfdieren gedurende de eerste twee weken. Een taak waartoe de gemeenten wettelijk verplicht zijn, zodat een eigenaar de kans heeft om zijn verloren geraakte dier op te halen. Vrijwel alle gemeenten in ons land hebben dat werk echter uitbesteed aan een asiel en daar betalen ze dus een klein bedrag voor. Een veel te klein bedrag over het algemeen. De bijdrage dekt in de meeste gevallen de kosten voor de eerste twee asielweken bij lange na niet. Een heel herkenbaar probleem voor helaas veel asielen in ons land.  

Gemiddeld woont een kat of hond zo’n drie maanden in ons asiel. Maar een verblijf van een jaar of langer is zeker geen uitzondering. We hebben een anti-inslaapbeleid, dus de dieren blijven bij ons wonen tot ze een goed thuis vinden. Dat geeft meteen aan waarom we het met alleen de bijdrage van de gemeente dus nooit zouden redden. Zelfs al zou die voldoende zijn voor de eerste twee weken dat een dier bij ons verblijft. De kosten die we hebben zijn enorm: hypotheek, gas, water, licht, telefoon, personeel, schoonmaakmiddelen, dierenvoer, dierbenodigdheden (warmtelampen, manden, krabpalen, speeltjes, etensbakken, etc.) en dierenarts (onderzoek, operaties, entingen, medicatie). En dan hebben we het nog niet over kostenposten als onderhoud aan het gebouw, de aanschaf van een nieuwe computer, printer of telefoon, kantoorartikelen, enzovoort, enzovoort. Zaken die er helaas vaak bij inschieten. Geld kan immers maar één keer worden uitgegeven en de prioriteit ligt altijd bij de dieren. En zo hoort het ook.


Jabulani: geboren 1 juli 2003, in het asiel sinds 27 juni 2010.

Ter illustratie, een klein rekenvoorbeeld. In een gemiddeld jaar vangen we ruim 1.000 katten en een dikke 400 honden op. Alleen al aan dierenvoer zijn we op jaarbasis een kleine 10.000 euro kwijt, zo’n 6.000 in de 5 piekmaanden en de rest in de overige maanden. De rekening van de dierenarts bedraagt in de drukste periode niet zelden 8.000 euro per maand. De honderden katten, vooral kittens, die in die maanden binnenkomen moeten allemaal gecastreerd, geënt, gechipt, ontwormd en ontvlooid worden. En zoveel kittens zijn ziek en zwak, omdat ze buiten zijn geboren, niet de zorg hebben gekregen die ze nodig hadden en/of het slachtoffer zijn van inteelt, verwaarlozing of mishandeling. En natuurlijk helpen we ze allemaal, met liefde. Maar alleen al om het voer en de dierenarts te kunnen betalen, moeten er in de zomerperiode dus 110 volwassen katten of 96 kittens per maand geplaatst worden! Een enorm aantal katten, dat we niet vaak halen. En dan vergeten we voor het gemak ook maar even alle andere kosten…

De dieren moeten 7 dagen per week verzorgd worden. Dat is geen kwestie van kunnen of willen, maar van moeten. Niet vrijblijvend, maar verplicht. Op voer en dierenarts kunnen en willen we niet bezuinigen. Aan het betalen van de hypotheek, gas, water en licht ontkomen we ook niet. We moeten wel een dak boven ons hoofd hebben en we kunnen de dieren natuurlijk ook niet in het donker of in de kou laten zitten. Bezuinigen op personeel is ook geen optie. We moeten elke dag een minimale bezetting gegarandeerd hebben; 100% zeker weten dat er mensen zijn. Bovendien moet iemand de verantwoordelijkheid hebben, beslissingen nemen en verstand van zaken hebben. Het gaat immers wel om de opvang en verzorging van levende wezens. Dat zijn geen dingen die je zomaar van vrijwilligers kunt vragen, dus hebben we een beperkt aantal medewerkers in vaste dienst. Gemiddeld zo’n 2,5 per dag tegen minimumloon. Gezien het aantal dieren dat - zeker in de piekperiode (ruim 200 katten en 30 honden!) – bij ons verblijft is dat écht minimaal. En het salaris staat – eerlijk is eerlijk – in geen verhouding tot de taak die deze mensen hebben en de lange dagen die zij vaak maken. Maar zij werken er dan ook niet voor het salaris, zij werken er omdat ze een groot dierenhart hebben. En dat geldt natuurlijk al helemaal voor alle vrijwilligers, die een groot deel van het werk doen. De dierenambulance en pleegzorg draaien zelfs volledig op vrijwilligers. We hebben er helaas nooit genoeg, maar degenen die we hebben zijn echt goud waard!


Lassy: geboren 3 mei 2006, in het asiel sinds 15 mei 2013.

Tot zover de eerste belangrijke reden voor de plaatsingsprijs die wij voor onze dieren vragen. En overigens ook voor de vergoeding die we vragen aan mensen als zij hun verloren geraakte dier bij ons komen ophalen. Zonder die plaatsingsprijs en vergoedingen geen asiel. Zo simpel is het eigenlijk. We komen vrijwel altijd geld tekort, net als veel van de andere dierenasielen in ons land. Daarom zijn we ook oprecht en enorm dankbaar voor alle giften die we krijgen. In geld of natura. Onze donateurs en gulle gevers maken vaak nét dat verschil.

Over de tweede reden kunnen we iets korter zijn. Zelfs al zouden we meer dan genoeg geld hebben (utopie), dan nog zouden we de honden en katten niet gratis meegeven. Dit klinkt misschien heel raar, maar er zit wel degelijk een goede gedachte achter. Wij willen dat de aanschaf van een huisdier heel bewust gebeurt, dat mensen daar heel goed over nadenken. Veel te vaak worden dieren – zelfs als ze geld kosten – impulsief aangeschaft, met alle gevolgen van dien. Dieren worden ijskoud op straat gedumpt als ze na een paar weken of maanden niet meer bevallen. Als we geluk hebben, worden ze als afstandsdier aangeboden bij het asiel. ‘Het is toch wel veel werk.’ ‘Het kost toch wel veel geld.’ ‘Hij is onopgevoed en er is geen land mee te bezeilen.’ En dat zijn dan nog de mensen die eerlijk zijn. Dus zullen we altijd plaatsingsgeld blijven vragen voor onze dieren. Er moet een zekere drempel zijn, waardoor mensen in elk geval (al is het dan maar minimaal) genoodzaakt zijn om over de aanschaf van een dier na te denken.

Natuurlijk gunnen wij elke dierenvriend een hond of kat als maatje. Voor mensen die van dieren houden is er weinig mooier dan dat. Maar als de eenmalige aanschafkosten echt een groot (structureel) probleem zijn, dan is het misschien verstandig om ook eens te kijken naar alternatieven. En dat bedoel ik echt niet vervelend, dat zeg ik vooral in het belang van de dieren. Ga bijvoorbeeld werken als vrijwilliger in een honden- en kattenasiel, bied je aan als vakantieoppas voor dieren van vrienden en bekenden of ga wandelen met de honden van mensen die hele dagen werken of die slecht ter been zijn. Veel organisaties zijn dringend op zoek zijn naar dat soort vrijwilligers en de dieren zijn heel erg blij met de extra aandacht. Een hond of kat kost namelijk altijd geld en met een beetje pech veel geld. En je moet er toch niet aan denken dat uit geldgebrek een dringend dierenartsbezoek (dat natuurlijk altijd ’s avonds of in het weekend nodig is), noodzakelijke (dure) medicijnen of levensreddende operatie geen optie is… 


Dus… waarom wij onze asieldieren niet gratis meegeven? Nou… daarom!

16 opmerkingen:

  1. Heel goed, Tamira ! Zeer terecht.
    Het zijn immers geen fietsen waar we over praten...

    Groetjes,
    Marjolein

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Marjolein! Ik hoop dat mensen het zo eindelijk begrijpen...

      Verwijderen
  2. Ik begrijp het heel goed dat je de dieren niet gratis kunt meegeven..En ik ben blij dat er van deze opvangen zijn voor de dieren anders zouden veel dieren die gedumpt worden het niet redden en nu worden velen dieren gered!! doordat er mensen zijn die ze opvangen en herplaatsen in een liefdevol gezin.Ik zelf heb twee afstands poesen geadopteerd in 2004 ze waren bijna zeven jaar toen ze bij ons kwamen en nu worden ze binnenkort al 16 jaar en wij hopen dat ze nog heel lang bij ons mogen blijven dat ze heel oud mogen worden!!!Groetjes Ciska

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wauw, al bijna 16 jaar! Geweldig zeg. Dat is toch het mooiste dat een asielbeestje kan krijgen... zo'n fantastische tweede kans... in een warm en liefdevol thuis. Dat gun ik al onze dieren ook zo... Heel veel plezier en geluk met je tweetal Ciska en ik hoop ook dat ze nog een flink aantal jaren bij je mogen blijven!

      Verwijderen
  3. Ik begrijp het wel hoor.
    Ik heb bij HoKaZo in 2007 ook een Poes gekocht en ik moet zeggen ze doet het erg goed. Tessa heet ze een echte knuffelkat en erg lief!!


    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Heette ze in het asiel ook al Tessa? De naam komt me namelijk wel heel bekend voor, maar er zullen in de loop der jaren vermoedelijk wel meerdere Tessa's de revue gepasseerd zijn bij ons. ;-) Dit soort berichtjes horen we wel altijd heel erg graag!! Dat een van onze ex-bewonertjes het zo goed getroffen heeft en nu dus al 7 jaar een veilig en liefdevol thuis heeft!! Daar doen we het allemaal voor... Knuffel aan Tessa!

      Verwijderen
  4. Ik vindt dit goed! Ik heb mijn kat al 5 jaar :D

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Marley is eigenlijk onbetaalbaar hoor! Dus ik heb 'm sowieso voor een prikje!

    Groetjes, Bonnie

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hahaha, ja Marley is een 'gouwe'. En gelukkig denken veel mensen precies hetzelfde over hun viervoeter als jij! Helaas nog lang niet iedereen... dus we hebben nog steeds wel een lange weg te gaan...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wauw wat een top voor beeld!
    Het gaat om de gehele kosten pot natuurlijk!

    BeantwoordenVerwijderen
  8. heel goed geschreven; ook wij krijgen soms weleens dat soort opmerkeingen in het asiel maar niet vaak. Veel mensen snappen het wel maar sommige echt niet.
    Wij zitten wel onder de vlag van de DB maar ook dat is niet alleen rozengeur en manenschijn. Het heeft zijn voor maar ook nadelen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet dat daar ook nadelen aan zitten. We zijn ook bewust onafhankelijk. Het steekt alleen zo af en toe dat de DB - met al haar miljoenen - niet iets doet voor alle (goede) dierenasielen in ons land. En totdat ze in Den Haag eindelijk het (maatschappelijke) belang inzien en erkennen van dierenwelzijn en de opvang van zwerfdieren én daar verantwoordelijkheid voor nemen, vrees ik dat we (= vrijwel alle asielen) het ook niet gemakkelijker gaan krijgen... Wat dat betreft is er helaas nog een wereld te winnen... Oh, en thanx voor het compliment. :-)

      Verwijderen
  9. Ik begrijp zowiezo al niet zo heel goed,als mensen aangeven al eigenlijk geen geld voor adoptie hebben, dat ze aan een dier beginnen. Wat als een dier ziek wordt, een ongeluk krijgt of Chronisch ziek gaat worden??? Het lijkt mij dan niet , dat er dan ineens wel geld voor kan zijn. Rekeningen kunnen tot duizenden euro's oplopen. Ik denk daarom ook , dat er veel onnodig dierenleed moet huizen onder de mensen met een kleine beurs.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben het helemaal met je eens. Toch reageren mensen vaak behoorlijk verontwaardigd als je ze daar op wijst. Ligt blijkbaar gevoelig. En dat is erg jammer, want het enige dat we voor ogen hebben is het belang van de dieren... Die kunnen tenslotte ook niet voor zichzelf opkomen. Ik heb zelf inderdaad ook weer zo'n fijne paar maanden achter de rug, waarin er meer naar de dierenarts is gegaan (aan geld), dan er in een maand binnenkomt... Pittig en daar moet je helaas dus wel altijd rekening mee houden.

      Verwijderen