Het verhaal van een langzitter… Svenja (deel 2)

Het asiel waar ik als vrijwilliger werk heeft een anti-inslaapbeleid. Er worden dus geen dieren ingeslapen alleen omdat ze ‘te bang’ zijn of ‘te lang’ in het asiel zitten. Gelukkig maar. De keerzijde daarvan is natuurlijk wel dat we altijd een aantal honden of katten hebben zitten die al heel lang op een warm thuis wachten. Zoals Svenja, Diza, Pino en Bontje. De vier katjes die al meer dan een jaar in het asiel wonen. Echt geen enorm vervelende exemplaren. Integendeel. Het zijn stuk voor stuk lieve katten. Alleen een tikje eigenzinnig misschien. ;-) Maar dat maakt ze naar mijn mening nou juist zo leuk. Waarom ze er dan al zo lang zitten? Geen idee. Echt niet. Gewoon domme pech denk ik soms wel eens. Dus misschien helpt het ze wel als ze zelf hun verhaal kunnen vertellen. Van de periode voor ze in het asiel terecht kwamen, weten we vrijwel niets. Dat deel is dan ook gebaseerd op redelijke aannames en een beetje fantasie. J 

Het woord is aan Svenja

Svenja is een beeldschone lapjesdame. Ze op 13 augustus 2012 in het asiel terecht gekomen, samen met haar 5 kleintjes. Haar geboortedatum is geschat op 21 augustus 2009. Svenja vertelt zelf haar verhaal.

Bonzo. Dat was de naam van de grote zwarte kater. Hij was een deel van zijn rechteroor kwijt en op zijn linkerwang zat een litteken dat van zijn mondhoek tot zijn oog liep. Gevolgen van de vele gevechten die hij had gevoerd, zo vertelde Bonzo me. ‘Het straatleven is geen pretje meisje’, zei hij. ‘Niemand zet twee keer per dag eten voor je klaar. Het is soms erg moeilijk om je maag te vullen. Veel mensen willen je niet in hun buurt, die jagen je weg. Soms is er zo weinig te eten, dat je erom moet vechten met andere katten. Dan hebben we allemaal zo’n honger… En er staat ook geen warm mandje voor je klaar. Er zijn nachten dat je gewoon buiten in de regen en de kou moet liggen. Als je geluk hebt, vind je een plekje dat een beetje droog en warm is. Onder de struiken of in een verlaten schuur. Maar je moet altijd opletten. Mijn maatje Bandit is laatst aangevallen door een hond toen hij even lag uit te rusten onder een boom. Hij heeft het maar net overleefd. Man, die zag eruit! En wij kunnen niet naar de dokter hè. Onze wonden moeten uit zichzelf genezen. Dus als ze te erg zijn… dan heb je dikke pech. Er is niemand die je helpt.’ Ik luisterde vol verbijstering naar het verhaal van Bonzo. Ik was bang. Dit leven was ik helemaal niet gewend. En als een doorgewinterde straatkat als Bonzo het al zo moeilijk vond… hoe moest ik dan in godsnaam overleven? Ik had mezelf flink in de nesten gewerkt. Waarom kon ik de weg naar huis niet meer vinden? Ik bleef altijd netjes in de buurt. Het was me nog nooit overkomen dat ik op een vreemde plek terecht kwam. Ik kon me ook gewoon niet herinneren wat er precies was gebeurd. Ooooh, wat een ellende. Bonzo zag de paniek op mijn gezicht en hij legde zijn poot op mijn schouder. ‘Je kunt wel een tijdje hier blijven meisje’, zei hij. ‘Ik zal wel voor je zorgen. Maar daarna moet je echt weer verder. Dit is geen omgeving voor een prachtig poppetje zoals jij. Je moet je thuis zien te vinden’, zei Bonzo. Pffff, maar hoe dan?

Net toen ik aan Bonzo wilde vragen of hij me daarbij kon helpen, hoorde ik ineens een harde knal. Kaboem. En nog twee, kaboem kaboem. Ik vloog omhoog en rende naar de bosjes. Ik rende en rende. Al mijn haren stonden recht overeind, mijn ogen zo groot als schoteltjes, ik was helemaal buiten adem. Wat was dat in godsnaam? ‘Meisje!’ hoorde ik Bonzo roepen, ‘stop!’. Hijgend haalde hij me uiteindelijk in. ‘Niet wegrennen’ zei hij. ‘Dat is gevaarlijk. De knallen die je hoorde komen van de jagers. Die zijn in het veld hierachter aan het schieten. Daar moet je bij uit de buurt blijven.’ Schieten? vroeg ik. Waarop dan? Bonzo was stil en keek me ineens heel serieus aan. ‘Op katten’, zei hij na een paar seconden. Wat? Waarop? Ik had hem vast niet goed verstaan. ‘Op katten’, zei Bonzo nog een keer. Maar waarom dan? vroeg ik hem. Dat wist Bonzo ook niet of misschien wilde hij het me niet vertellen. ‘Ze zullen ons wel lastig vinden’ zei hij alleen. ‘Ik weet het niet meisje. Het is gewoon een gevaarlijke wereld voor een straatkat. Dus je moet hier blijven, je kunt niet zomaar aan het rennen gaan. Voorlopig blijf je dicht bij mij. Ik zal je wel laten zien welke plekjes veilig zijn. Nu gaan we eerst wat te eten zoeken. In de bosjes hier lopen meestal wel wat muizen. Laten we kijken of we er een paar kunnen vangen. En een eindje verder gooit een mevrouw wel eens wat broodrestjes op het gras bij de vijver. Lekker is het niet, maar het vult. Daarna gaan we een slaapplaats zoeken en even uitrusten. Je ziet eruit alsof je wel een dutje kunt gebruiken. Vanavond zal ik je voorstellen aan mijn maten, Bandit, Kees en Tika. Tika is een meisje, net als jij. Erg aardig is ze niet. Het is een harde tante. Ze leeft al haar hele leven op straat. Ze heeft nog nooit een thuis gehad en ze heeft heel veel meegemaakt. Echt kwalijk kun je het haar dus niet nemen dat ze wat chagrijnig is. Maar ze is heel slim. En misschien kunnen we samen wel een plan bedenken om je thuis te krijgen’, zei Bonzo. Ik zuchtte. Ik wilde echt heel erg graag naar huis. Oh, wat miste ik mijn veilige mandje… Ik hoopte maar dat we met z’n vijven een oplossing konden vinden. Als Tika echt al zolang op straat woonde, kende zij misschien wel de weg naar mijn huis…

Wordt vervolgd.

Het verhaal van een langzitter… Svenja (deel 1)

Het asiel waar ik als vrijwilliger werk heeft een anti-inslaapbeleid. Zou het dat niet hebben, dan zou ik er niet werken. Zo simpel is het. Ik moet er namelijk niet aan denken dat het leven van gezonde dieren actief wordt beëindigd, alleen maar omdat ze ‘te bang’ zijn of ‘te lang’ in het asiel zitten. Gruwelijk. Dat er ‘dierenvrienden’ zijn die in asielen kunnen werken, waar dit wel aan de orde is… En dierenartsen die zich zonder problemen voor dat soort klussen lenen… Onbegrijpelijk. Hoe kun je dat in godsnaam voor jezelf verantwoorden? Ik vind het al extreem moeilijk om de beslissing te nemen bij dieren die ondraaglijk lijden. Terwijl je in dat geval niet anders kunt. Juist uit liefde voor het dier. Maar een beestje in laten slapen dat gezond is? Dat niets heeft misdaan en alle recht heeft op een gelukkig leven? Het recht heeft op wat begrip, medeleven, tijd en geduld? Wat voor onmens moet je zijn om daar willens en wetens aan mee te werken? 

Ik ben blij met onze langzitters. Natuurlijk niet omdat ze er al zo lang zitten. Dat vind ik heel erg. Maar ik ben wel blij dat ze – tot ze een liefdevol, blijvend thuis hebben gevonden – altijd kunnen rekenen op een veilige plek, waar ze met liefde worden verzorgd. Al duurt het jaren… En dat komt helaas echt wel eens voor. Vooral bij de wat lastiger honden. Maar ook bij de katten, zoals bij Svenja, Diza, Pino en Bontje. De vier katjes die al meer dan een jaar in het asiel wonen. Echt geen enorm vervelende exemplaren. Integendeel. Het zijn stuk voor stuk lieve katten. Alleen een tikje eigenzinnig misschien. ;-) Maar dat maakt ze naar mijn mening nou juist zo leuk. Waarom ze er dan al zo lang zitten? Geen idee. Echt niet. Gewoon domme pech denk ik soms wel eens. Dus misschien helpt het ze wel als ze zelf hun verhaal kunnen vertellen. Van de periode voor ze in het asiel terecht kwamen, weten we vrijwel niets. Dat deel is dan ook gebaseerd op redelijke aannames en een beetje fantasie. J 

Het woord is aan Svenja

Svenja is een beeldschone lapjesdame. Ze op 13 augustus 2012 in het asiel terecht gekomen, samen met haar 5 kleintjes. Haar geboortedatum is geschat op 21 augustus 2009. Svenja vertelt zelf haar verhaal.

Svenja

Ik weet niet meer precies wat er gebeurd is of misschien wil ik het gewoon wel niet weten, maar ik was ineens de weg naar huis kwijt. Ik herinner me wel de paniek en de angst die ik voelde. Niet meteen. Eerst vond ik het allemaal wel spannend, een avontuur. Het was ook weer die periode van het jaar. Je weet wel, dat de katers uit de buurt je ineens wel heel erg aantrekkelijk vinden? Normaal keken Karel, Thomas en Jackson [die woonden bij mij in de straat] nauwelijks naar me om, maar een keer of twee per jaar… Dan konden ze hun ogen gewoon niet van me afhouden. Woeh! Dat streelt toch je ego wel hoor. Een meisje moet nou eenmaal af en toe te horen krijgen dat ze mooi is. Toch?

Nou, zo was het toen ook. Het was lente. Mijn favoriete tijd van het jaar. Ik vind het zo fijn als er weer blaadjes aan de bomen komen en het gras weer echt groen wordt. Als ik weer lekker in het zonnetje kan liggen, uren soezen en doezelen en dromen over Samson [de grote, stoere kater die toen drie straten verderop woonde]. Hihi. Maar hoe ik uiteindelijk zo ver van huis ben beland, dat ik de weg terug niet meer wist… dat weet ik echt niet meer. Ik herinner me alleen dat ik me ineens realiseerde dat ik de plek waar ik was helemaal niet kende. Ik herkende de huizen niet en ook de bomen, de struiken en de lantaarnpalen had ik nog niet eerder gezien. Het rook er ook allemaal heel anders dan wat ik gewend was. Dat vond ik wel leuk. Het kriebelde in mijn buik. Ik vind het prachtig om nieuwe dingen te ontdekken! Misschien dat ik toen ook nog dacht dat ik de weg naar huis vanzelf wel weer zou vinden. Of dat ik wel iemand tegen zou komen, die me kon vertellen waar ik was en hoe ik moest lopen om weer in mijn eigen mandje te kunnen slapen… Die eerste nacht buiten heb ik best genoten. Maar ’s ochtends vond ik het echt genoeg geweest. Ik vond het helemaal niet leuk meer. Ik had honger en wilde mijn lievelingsbrokjes eten. Ik was ook moe van het avontuur en wilde slapen. In mijn eigen bruine mandje met blauwe deken, die helemaal naar mij rook. Ik begon me een beetje zorgen te maken. En hoe later het werd, hoe meer ik in paniek raakte. Niks kwam me hier bekend voor. Ik denk dat ik gedurende de nacht alleen maar verder was afgedwaald. Verdorie, wat nu? Ineens hoorde ik iets. Geritsel. En in een bosje een klein eindje verderop zag ik ook iets bewegen. Een zwarte kater rekte zich uit en kwam mijn kant op. Ik schrok. Deze jongen kende ik niet. En ik weet dat je vreemde mannen niet zomaar mag vertrouwen. Dat had Sientje – mijn buurmeisje – heel vaak tegen me gezegd. Ze kunnen je aanvallen en pijn doen, zei ze altijd. Ow jee. Ik wilde net hard wegrennen, toen de zwarte kater me riep. ‘Hey schoonheid… nieuw hier?’ Hmmm, hij klonk eigenlijk best aardig. Met zijn diepe bromstem. Stoer en sterk. ‘Ik heb je hier nog niet eerder gezien’ zei hij toen hij een meter ofzo bij me vandaan was. ‘En met een uiterlijk als dat van jou… weeeheee… dat had ik me echt wel herinnerd hoor’. Ik bloosde, wat een charmeur. Hihi. Misschien kon hij me wel helpen om weer thuis te komen. En misschien wilde hij zelfs wel met me meelopen? Gezellig…

Wordt vervolgd

Van Bliksem naar Boyke... Dagboek van een angsthaas (deel 10)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Twaalf weken lang hebben we de avonturen van Boyke en Eveline met veel plezier gevolgd. De enorme stappen voorwaarts, de onverwachtse wendingen, de kleine stapjes terug… We zijn met bewondering getuige geweest van een prachtig proces, waarin Eveline met veel toewijding, liefde en geduld het vertrouwen van een kleine, jonge, schuwe kattenpuber heeft weten te winnen. Met dit laatste deel sluiten we een mooie, interessante en leerzame socialisatieperiode af. Natuurlijk werkt Eveline achter de schermen met evenveel enthousiasme verder aan haar relatie met Boyke. Op een andere manier, iets minder intensief wellicht, want de knappe Boyke is klaar voor het échte leven. Een leven vol liefde, ontspanning en lol. Dat heeft hij zelf verdiend! Wij zijn enorm trots op ‘onze Bliksem’. Zijn enorme vooruitgang overtreft al onze verwachtingen. En vanaf deze plek wil ik, namens alle medewerkers van Hokazo, Eveline dan ook ontzettend bedanken dat zij deze uitdaging aan wilde gaan. Dankzij haar is ‘onze Bliksem’ nu ‘haar Boyke’ en telt onze planeet weer één ongelukkig angsthaasje minder. Eveline en Boyke… wij wensen jullie alle geluk samen! Laat nog eens wat van jullie horen!

Dag 79 – dinsdag 29 oktober

Geen dag is hetzelfde en elke dag geniet ik steeds meer van dit huis met zijn rust, vrede en liefde voor elkaar. In plaats van dat ik naar beneden ga, komen mijn vriendjes graag naar boven. Om bij mij te zijn. Dat vind ik heel gezellig. We kunnen allemaal goed met elkaar overweg. Ik wil heel erg graag met ze spelen en stoeien, maar de grijze dames geven me nog steeds alleen maar een neusje. Ze spelen alleen met propjes papier en een pluizig ding wat op neer springt als je het vangt en weer los laat. Snap ik niet, ik ben toch veel interessanter en levendiger? En vooral veel knapper dan zo’n nep-pluizenbol aan een stiekje!? Misschien dat op een dag de een of de ander wel los komt, als ik haar maar lang genoeg uitdaag om met me te spelen. Ik heb een lange adem hoor! :-)

Als Sjoerd of Cinthia naar beneden gaat, vind ik het leuk om er achteraan te rennen. Maar echt spelen doen zij ook nog niet. Hmm, volgens mij zijn ze een beetje ingedut hier allemaal hoor. Het is maar goed dat ik hier nu ook woon. Leven in de brouwerij! :-) Oh, ik denk trouwens dat Cinthia een beetje verliefd is op mij, want ze is dag en nacht dicht in mijn buurt. En we eten samen uit één bakje en dan staat ze heel dicht tegen me aan… echt lief hoor. Misschien wordt Cinthia mijn vriendinnetje wel… Hihi.

Dag 80 - woensdag 30 oktober  

Elke keer als het vrouwtje binnenkomt en meteen naar me toe loopt, ga ik nog steeds tekeer tegen haar en leg ik mijn oren plat. Maar vandaag, 30 oktober, gaat alles anders… Ze komt naar me toe, ik blaas… en wat doet ze nu? Zonder handschoen begint ze me te aaien en te kroelen. Hé, dit voelt eigenlijk best wel lekker… Ze blijft maar aaien en aaien. Ik kijk een paar keer naar haar hand en voel dat ik deze handen wel kan vertrouwen. Deze dag is wel heel erg speciaal, want ze komt heel vaak naar me toe om me te knuffelen.

Aan het eind van de dag zegt het vrouwtje onder het knuffelen tegen me: “Boyke, wat ben je een geweldige knul, dit is waar je steeds zo bang voor was en kijk… je hebt jouw angst overwonnen! Dit doen we vanaf nu elke dag een heleboel keer, totdat we er zeker van zijn dat je echt helemaal niet meer bang bent.” Wat ben ik toch een bofkont hè, word ik elke dag tig keer geknuffeld! Ik denk dat ik gewoon nog heeeel lang doe alsof ik nog steeds een beetje bang ben… ;-)

Dag 82 – vrijdag 1 november

Gisteren (dag 81) was een fijne dag. Vrouwtje is inderdaad heel veel bij me geweest om me te knuffelen. En ik heb genoten hoor. Ik heb nu zoveel vertrouwen in het vrouwtje gekregen, dat ik zelfs om knuffels vraag! Echt gewoon helemaal uit mezelf! Is dat niet superknap? Helaas vind ik de camera nog steeds een eng ding, maar het vrouwtje heeft toch een heel mooi moment kunnen filmen. Dat wil ze jullie graag laten zien. Een tijdje terug heeft vrouwtje een keer gezegd: “Van Bliksem naar Boyke en van Boyke naar een grote Boy”. En dit is het moment! Precies 12 weken geleden kwam ik hier als een krampachtig angstig hoopje en nu ben ik een vrolijke speelse jonge kater, die eindelijk kan genieten van alle leuke dingen die een kat zich kan wensen. Met andere kattenvriendjes en een vrouwtje dat ontzettend veel van mij houdt. En natuurlijk ook van alle andere poezenknuffels.

Geniet allemaal van het filmpje en bedankt allemaal voor de leuke reacties. Tot een volgende keer, ik laat echt nog wel eens wat van me horen hoor! Zo gemakkelijk komen jullie niet van me af. Ik wil natuurlijk wel een beetje een bekende Nederlander blijven hè. ;-)

Van Bliksem naar Boyke... Dagboek van een angsthaas (deel 9)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

 Dag 69 – zaterdag 19 oktober

"Boyke, heel veel mensen zijn zo trots op jou" zegt het vrouwtje "dat je al zoveel durft. Maar wij weten dat we nog héél veel stappen te gaan hebben hè." Heel veel stappen vrouwtje? En als ik heel erg hard ren… zijn we er dan eerder? "Nou Boyke, we doen het maar rustig aan. Dat lijkt me beter." zegt vrouwtje. En als ik heel erg mijn best doe? Krijg ik dan een lintje? "Als je zover bent dat me helemaal vertrouwt, krijg jij van mij een mooi halsbandje. Dan kan iedereen zien hoe knap je bent en hoe hard je ervoor geknokt hebt om dit te bereiken." Hmm, dat bevalt me wel. Ja, dat is goed vrouwtje. We gaan het elke dag weer proberen!

's Middag komt het vrouwtje weer naar me toe. Ze doet een beetje raar en gaat bij me zitten. Ze kijkt me heel serieus aan en zegt "Boyke, lieverd, ik wil je een belangrijke vraag stellen". Oh jee… wat zou er nu weer gaan komen? "Ik ga zo naar het asiel waar jij gewoond hebt. Ik ga ze vertellen dat je hier blijft wonen en dat je nooit meer weg gaat. We hebben samen zoveel meegemaakt, ik kan je echt niet meer laten gaan jongen. Maar ik wil wel graag van jou weten of je het daar mee eens bent." Duh… wat denk je dan!? Natuurlijk ben ik het daar mee eens! Ja vrouwtje, ik wil heel graag bij jou blijven wonen. Mag ik hier dan echt voor altijd blijven? Hoef ik niet meer naar het asiel terug of naar een ander huis met andere mensen? Echt niet? "Nee Boyke, echt niet" zegt het vrouwtje. "Ik zou je veel te veel missen. Ik hou van je, al vanaf dag 1. Jij hoort bij mij en ik bij jou. En vandaag gaan we het officieel maken." Yes, vandaag is een mooie dag! Ik rol me lekker op mijn zij en laat het vrouwtje door mijn haren kroelen. 

Dag 70 – zondag

Een nieuwe dag is aangebroken, hetzelfde ritueel. Hó even, nee… nu gaat het anders… De deur blijft open staan… Nu krijg ik mijn kans! Ik was altijd al nieuwsgierig naar wat er achter die deur allemaal te zien is... Heel voorzichtig loop ik het vrouwtje achterna. Hé, nog een kamer. Maar dan heel anders dan die van mij. Dat zal de kamer van het vrouwtje zijn. Ziet er een beetje zielig uit… Geen krabpaal zoals in mijn kamer. Oh, ik zie het al… die heeft ze niet nodig, want ze gaat steeds de trap op en af. Dus klimmen doet ze genoeg.

Dag 71 – maandag

Vrouwtje gaat slapen. Ze laat alle deuren open staan. Jeetje. Ze zegt: "welterusten Boyke" en dan kruipt ze helemaal onder de dekens. Zou ze vergeten zijn dat de deuren nog open staan? Ik wacht even. Na een tijdje is het zo stil, dat ik even ga kijken of ze er nog is. Ik spring op haar slaapplaats. Wel heel voorzichtig… Ik voel dat ze er nog ligt. De deken voelt zo lekker aan dat ik zachtjes begin te trappelen. Ze wordt gelukkig niet wakker. Het voelt steeds lekkerder en ik begin steeds harder te trappelen. Oh, wat is dit heerlijk!! Maar mijn nagels zijn zo lang, dat ze in de deken blijven haken. Oeps. Vrouwtje wordt wakker. Ze kijkt een beetje verschrikt op en ziet me dan zitten. In de schemering zie ik dat ze vol ongeloof en met grote ogen naar me kijkt. "Goed zo Boyke, grote jongen" hoor ik haar nog net zeggen. Maar ik ben al weg gesprongen. Goed zo zei ze? Dus weer een stapje verder?

Dag 72 - dinsdag

De volgende dag zegt het vrouwtje: "Nou Boyke, je gaat zo ontzettend snel, ik laat de deur van de kamer beneden ook open." Dan komt ze naar boven en wat loopt er achter haar aan? Een grote dikke grijze beer!!! Jemig!! Of toch niet? Even goed kijken, want ik ben zo geschrokken... Och nee, het is een stevige Sumoworstelaar… Voor deze hoef ik niet bang te zijn. Die snuffelt even aan een paar dingen en gaat lekker in een luie stoel liggen. En zo te horen aan het gesnurk ligt ze al in een diepe slaap. Zeker een vermoeiende wedstrijd achter de rug. Hè, wat is dat nu? Mijn haren gaan over mijn hele lijf rechtovereind staan. Ben ik zo geschrokken dat ik nu 2 worstelaars zie? Of kijk ik nu zo scheel? Even door mijn oogjes wrijven. Nee, het zijn er echt twee hoor. Twee precies dezelfde dikke grijze worstelaars! Gelukkig mankeer ik niks aan mijn ogen.

Boyke deelt zijn kamer met Yin en Yang

Dag 73 - woensdag

Vrouwtje gaat naar beneden en ik ga heel voorzichtig achter haar aan. Maar dan komt die bolle ook naar beneden, dus verstop ik me vlug ergens achter. Nu staat dikkiedik ineens recht voor me en ik kan nergens heen… Ik begin te roepen, HELP! Want ik weet dat het vrouwtje dan meteen komt om me te helpen. En daar is ze al. "Boyke" zegt ze "je hoeft je niet te verstoppen, want ze vinden je toch wel." Ohoh, wat nu? Ik ren zo snel als ik kan naar mijn kamer. Vrouwtje komt bij me zitten en houdt alles goed in de gaten. Kijk nou toch! Komt er nóg een viervoeter binnengelopen. Waar komen die ineens allemaal vandaan? Ik laat zien dat ik heel groot ben, zo met al mijn haren omhoog tot aan het puntje van mijn staart. En ik brom even, zo van 'ik ben niet bang hoor'. De zwarte viervoeter doet niets. Pfffff, tot nu toe gaat alles goed. Het vrouwtje vindt het blijkbaar allemaal erg interessant, want ze is de hele tijd aan het filmen. Maar ineens stopt ze. Ze ziet dat ik zo steeds word afgeleid en me niet kan concentreren op de gebeurtenissen om me heen.

Inmiddels ben ik erachter gekomen dat die twee dikke grijze helemaal geen worstelaars zijn, maar superlieve knuffelkatten. Ze heten Yin en Yang en het zijn meisjes. En die mooie zwarte heet Sjoerd. Ik denk dat Sjoerd wel te vertrouwen is… Hij kijkt me vriendelijk aan en loopt langs me te paraderen zonder iets naars te doen. Dus toen hij de gang op liep, ging ik hem een stukje achterna. Wel een beetje spannend… maar verder niks aan de hand. Misschien wordt hij wel mijn speelkameraadje!

Dag 74 – donderdag 24 oktober

s' Avonds is iedereen gezellig beneden in de kamer en wat doe ik? Ik ga een kijkje nemen! Ik kijk eerst toch maar wat voorzichtig rond. Je weet immers nooit wie je allemaal tegenkomt. Dan kijk ik het vrouwtje aan. "Hallo Boyke" zegt ze "kom gezellig bij ons zitten of ga lekker wat rondsnuffelen." Nou, heel even dan… en dan weer snel naar boven.

Boyke verkent voorzichtig de benedenverdieping

Nu blijven alle deuren dag en nacht open, zodat we naar boven en beneden kunnen wanneer we zelf willen. Alleen de deur van de slaapkamer van het vrouwtje is 's nachts dicht. Ze zegt "als ik die deur openlaat, dan lig ik 's nachts naast het bed en de beestenboel in bed." Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat snap ik best wel. Het vrouwtje heeft haar nachtrust heel hard nodig, anders kan ze ons niet goed verzorgen. Mijn kamer, nu onze kamer, wordt nu goed gebruikt. De twee flinke dames liggen de meeste tijd van de dag te snurken en de andere viervoeters komen af en toe op de kamer om wat brokjes uit mijn bakje te eten. Het zijn dezelfde brokjes als die van hun, maar bij mij vinden ze het denk ik lekkerder. Ik weet nog steeds niet hoeveel andere katjes hier in huis leven. Volgens mij heeft vrouwtje een hele kudde. Vandaag ben ik hier al 74 dagen en ik heb inmiddels met 5 medebewoners kennis gemaakt. Zelfs poes Cynthia, die vaak bang is voor andere katten, komt mij boven een bezoekje brengen. Ze kijkt me aan en het klikt goed. Ze is niet bang en snuffelt overal aan waar ik geweest ben. Ook door haar word ik vriendelijk ontvangen. Misschien denkt ze wel 'mmmm een echte mannengeur'. :-) Nou dan mag je toch wel trots zijn toch? Mijn nieuwe vriendje en vriendinnetjes zijn Yin, Yang, Sjoerd, Cynthia en Kiki. Het is best gezellig hier!

Van Bliksem naar Boyke... Dagboek van een angsthaas (deel 8)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Hallo allemaal, daar ben ik weer! Na alle veranderingen in mijn kamer en met mij is het vrouwtje weer voor mij gaan schrijven. Ik had het een tijdje veel te druk om al mijn belevenissen te delen. Er was zoveel wat ik moest doen en ontdekken. En mijn vrouwtje had trouwens ook veel te weinig tijd om alles op te schrijven. Die moest zo nodig ook aandacht besteden aan de andere 'knuffels'. Anders voelen die zich achtergesteld zegt ze. En dat wil ze niet. Pff. Stelletje aanstellers. Ze snappen toch zeker ook wel dat ik het veel harder nodig heb? Als straf wilde ik eigenlijk niets meer vertellen. Mijn lippen stijf op elkaar houden. Maar toen zei het vrouwtje dat er heel veel mensen zijn die met mij meeleven en die het leuk vinden om mijn vooruitgang te volgen. Hmm, toen voelde ik me best een beetje belangrijk. :-) Zo veel aandacht en interesse ben ik helemaal niet gewend... Dus ja... hier zijn we weer!

Eigenlijk zijn hier geen woorden bij nodig. Gewoon een relaxte, bijzonder knappe kerel! :-)

Dag 60 – donderdag 10 oktober

Hoe vonden jullie het filmpje? Nu hebben jullie ook met eigen ogen kunnen zien hoe ik geniet van de liefkozingen van het vrouwtje. Ik heb niet gelogen hè? Ik blijf nog wel bang voor haar handen hoor. Maar niet voor de handschoen! Die is lekker zacht en zwart en dan voel ik die rare vingers niet zo door mijn haren bewegen. Heerlijk vind ik het als ze me met de handschoen aait. Vrouwtje denkt dat ik het niet door heb, maar ik zie heus wel dat ze me af en toe een beetje voor de gek houdt. Net als nu. Dan doet ze de handschoen maar half aan en dan aait ze me stiekem toch met een stukje van haar blote hand. Ach, ik doe maar net alsof ik het niet in de gaten heb. Om haar een plezier te doen. Ze doet ook zo haar best. ;-) En eigenlijk vind ik het ook helemaal zo eng niet. Maar ja, geef ze één vinger… Want ik weet wat er nu gaat gebeuren. Steeds als ik haar halve hand toelaat, doet ze stiekem de handschoen helemaal uit en aait ze me plotseling met haar volle hand. Ja hoor, daar gaan we weer… Met een schuin oog zie ik de handschoen op de grond vallen. Ik voel hoe het vrouwtje me met haar blote hand aait. Ik voel al haar vingers! Ik probeer het toch maar even vol te houden. Ik moet ook wel mijn best doen natuurlijk. Hmm. Weet je, het is eigenlijk best te verdragen. Het valt eigenlijk best wel mee. Zo spannend is het helemaal niet. Wow! Ja, dat vrouwtje van mij… die is nog best slim ook. Zo wen ik namelijk wel langzaam aan haar handen. Dan legt ze haar hand naast me neer. Ik weet wat ze wil. Ik ruik en snuffel. Helemaal uit mezelf. Zonder bang te worden!

Dag 61 – vrijdag

Let op, ze heeft weer iets nieuws bedacht hoor. Vrouwtje gaat op de grond zitten eten en wacht totdat ik naar haar toe kom. Ja, grapje zeker, zo gemakkelijk gaat dat niet! Gun me even de tijd ja? Dus ik blijf lekker in de rol van de krabpaal liggen en ga maar een dutje doen. Ze wil me aaien, maar dat laat ik niet toe. Toch raar. Als ze op de stoel zit, vind ik het prima. Maar als ze op de grond zit, vind ik het ineens doodeng. Hmm. Ach, dat zal uiteindelijk ook wel goed komen denk ik. Ik moet er gewoon even aan wennen.

Dag 62 - zaterdag

Om vrouwtje te laten weten dat ik haar echt heel lief vind, spring ik op een plankje van de krabpaal en vraag om een knuffel. (Dat doe ik echt!!) En daar krijg ik me toch een knuffelbeurt! Wow. Ik was zooo aan het genieten dat ik – oeps - ineens zo van de plank af rol. Neeeeheee. Gelukkig heb ik goeie nagels en kan ik me nog nét vasthouden. Anders was zo boems op de grond gevallen. Poeh. In het vervolg toch maar een beetje proberen mijn hoofd erbij te houden zeg.

Dag 63 – zondag

Vrouwtje en ik hebben inmiddels zo onze vaste gewoonten. Als ze naar beneden gaat, krijg ik bijvoorbeeld altijd nog een lekker snoepje. Dan weet ik dat ik weer flink mijn best heb gedaan. Ook nu dus. Ik heb het vandaag echt goed gedaan vind ik, dus ik ga er al helemaal voor zitten. Normaal legt ze het snoepje altijd een klein stukje bij me vandaan. Maar nu niet. Ze legt het snoepje zo met haar hand voor me neer. Pal voor mijn neus! Zo, die durft. Ik geef haar een klein tikje, maar pak toch snel het snoepje. En een tweede. Zonder bang te zijn! Weer een overwinning! Maar bij het derde snoepje gaan mijn haren ineens raar doen... Ze kriebelen en gaan recht overeind staan. Helemaal punkie ben ik. Bang dus. Vrouwtje weet weer genoeg… Maar ze kan het niet laten om zo toch nog even snel een foto van me te maken.

Ik zie er helemaal punkie uit als ik het even niet vertrouw :-)

Dag 64 - maandag

Weet je waar ik trouwens ook ontzettend bang voor ben? Voor die rare voeten! En nu doet het vrouwtje iets waar ik echt helemaal niks van snap. Ze zegt: "Boyke ik weet dat je heel erg bang bent voor mijn schoenen, dus trek ik die maar uit." WHAAA, ze trekt zomaar haar voeten van haar benen! Da's eng zeg! Gek mens. "Nee hoor Boyke" zegt ze "dit zijn niet mijn voeten, maar dit zijn schoenen. Die moeten wij dragen, omdat wij andere voeten hebben dan jullie. Ik laat ze hier staan, zodat je eraan kunt ruiken en er tikken tegen kunt geven zoveel je maar wilt. En dan zul je merken dat schoenen niet eng zijn en niets doen." Hmm. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken hoor… Maar goed, als vrouwtje denkt dat het werkt als ze haar nepvoeten hier bij me achterlaat… Misschien dat ik ze vannacht maar eens op mijn gemak ga bestuderen dan.

Vanalles en nog wat... en... de nepvoeten ;-)

Dag 65 - dinsdag

Vandaag is vrouwtje me weer aan het uitdagen. Het gaat nog steeds niet goed als ze met haar hand naar me toe komt, dus ga ik weer tikkertje spelen. Ik verstop me achter de paal. Zie haar hand, geef er een paar tikken op en ren dan weg. Als je graag een gratis tattoo wil hebben, dan moet je bij zijn! :-)

Dag 66 – woensdag 16 oktober

We gaan weer grondoefeningen doen. Het schaaltje met eten staat op de grond, maar ik kijk eerst de kat uit de boom. Niet dat er een boom in mijn kamer staat met een kat erin hoor. Was maar waar! Haha. Ik wacht even af wat er gaat gebeuren, want dat eten zet ze niet voor niets op de grond. Ik spring op de grond, snoep een beetje van het lekkers en… Ja hoor, ik wist dat er iets ging komen. Wil ze me aaien! Ho even, maar dat wil ik nog niet. Dus weg ben ik. Ik loop nu wel steeds meer door de kamer en ik ruik overal aan. Ook aan het dienblad, waar vanalles op staat. Ik kijk nog wel schichtig om me heen, maar het gaat steeds beter. Ja, ik ben best trots op mezelf.

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 7)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Boyke woont nu zo'n twee maanden bij Eveline. Twee maanden. Voor een jongvolwassen kat met zo'n intense angst voor mensen als Boyke, is twee maanden natuurlijk bij lange na niet voldoende om volledig 'om' te zijn. Dat weet ik uit eigen ervaring. Daarvoor hoef ik alleen maar naar mijn eigen Moor te kijken. Maar de vooruitgang die Eveline met Boyke in deze korte periode heeft geboekt is echt ongelofelijk. Die overtreft al mijn verwachtingen. Ik ken Boyke – toen nog Bliksem - natuurlijk behoorlijk goed. Heb hem een heel aantal maanden lang in het asiel meegemaakt. Een heel, heel bang manneke, dat extreem veel moeite had om ons ook maar een greintje vertrouwen te geven. En als ik dan nu lees, hoor én zie welke transformatie hij heeft doorgemaakt… Diepe bewondering voor Eveline. Wat een engelengeduld. En wat een toewijding. Eveline heeft vele uren met Boyke doorgebracht. Zittend, lezend, schrijvend, etend of tv-kijkend in zijn kamer. Ze bedacht het ene trucje na het andere, de ene uitdaging na de andere om steeds een beetje dichter in zijn buurt te komen. Letterlijk en figuurlijk. En langzaam maar zeker gaf Boyke zich over... 

Haar geheim? 'Ik ontspan hem en hij ontspant mij' zegt Eveline 'en die wisselwerking doet wonderen'. Ze geniet met volle teugen van de kleine man en die liefde en dat plezier voelt hij. Eveline is intens gelukkig met elke stap voorwaarts en minstens net zo trots op de knappe Boyke als een nieuwbakken moeder op de eerste stapjes van haar peuter. J Maar Boyke mag ook gewoon kat zijn, lekker zichzelf zijn en Eveline accepteert zijn veelvuldige stapjes achterwaarts. De kleine en grote terugvallen, die zo kenmerkend zijn voor een proces als dit. Pijn doet het haar soms wel, als ze de paniek en de angst in zijn ogen ziet. Maar teleurgesteld of boos… dat is ze nooit. Eveline heeft nog een lange weg te gaan, dat realiseert ze zich heel goed. Maar ze wil de Boyke van nu dolgraag met ons delen. Zonder woorden. Zonder tekst. Gewoon kijken… en genieten! Ik beloof jullie... het is de moeite waard. J

Boyke bij Eveline op 6 oktober 2013

Boyke bij Eveline op 8 oktober 2013

Tot de volgende keer. De groetjes van Eveline en een dikke knuffel van Boyke. 

Hoe is het nu met… Vasek! Die andere viervoeter met gebruiksaanwijzing.

Deze week geen verslag van de vorderingen van onze Boyke. Maar voor er nu een golf van protest komt… geen paniek, het is maar een tijdelijke onderbreking. Eveline heeft het even heel erg druk met een aantal andere zaken die haar dringende aandacht nodig hebben. Tot groot ongenoegen van Boyke overigens, die het inmiddels heerlijk vindt om een groot deel van de dag samen met zijn vrouwtje door te brengen. Ook hij moet het nu even doen met iets minder één-op-één momentjes. Maar ach, 'iets minder' is bij Eveline waarschijnlijk nog steeds een stuk meer dan het landelijk gemiddelde. Dus Boyke komt echt niks tekort hoor. ;-)

De break van Eveline en Boyke geeft me mooi de kans om jullie een korte update te geven van de vorderingen van die andere viervoeter: Vasek. Om tegemoet te komen aan de vele vragen die daarover gesteld worden. En omdat ik het altijd leuk vind om het te hebben over mijn favoriete 'knuffel met gebruiksaanwijzing'. :-) Het gaat goed met Vasek. Het nieuws waarop iedereen zit te wachten – dat hij een definitief thuis heeft gevonden – kan ik jullie helaas niet geven, maar buiten dat… doet hij het echt goed. Hij verbaast me nog iedere week met zijn vooruitgang. Soms doet hij ineens dingen, gewoon helemaal uit zichzelf, waarvan ik écht niet had verwacht dat hij ze nu al zou kunnen. Sinds deze week pakt hij bijvoorbeeld ineens snoepjes heel netjes aan. Normaal geef ik ze altijd op de platte hand, uit voorzorg. Zodat hij je niet meteen in de vingers heeft. Niet uit agressie, maar uit gretigheid. 'Rustig' is nou eenmaal niet iets dat in het woordenboek van Vasek voorkomt. :-) Maar deze week dacht ik… ach laat ik eens stoer doen… ik geef hem het snoepje eens op een normale manier. Hij keek me zo lief aan… Moet kunnen, dacht ik. Nou is 'het snoepje' in dit geval wel zo'n lang, plat reepje. Ik ben niet gek natuurlijk. Haha. De eerste keer was het een heel reepje, zodat er nog een beetje een veilige afstand zat tussen het uiteinde van het reepje en mijn vingers. Dat ging goed. Om uit te sluiten dat het een toevalstreffer was (want ook daar is ie een kei in) probeerde ik het nog eens met een heel reepje. Weer goed. Dus hem een keer of vier een half reepje gegeven. Nog steeds waren mijn vingers heel. Ik had nog geen krasje! Inmiddels zitten we op een kwart reepje. En dat is best een klein stukje kan ik je vertellen. Maar hij doet het supernetjes!! Het zal best wel weer eens mis gaan hoor. Het is en blijft immers een proces van 'twee stappen vooruit en één stap terug'. Maar ach, dat zien we dan wel weer. En hoe belangrijk zijn vingers nou helemaal!? ;-)

Bedelen om snoepjes... Een kunst die Vasek als geen ander verstaat. ;-)

Toevallig had ik het van de week met een collega nog erover… hoe veel Vasek vooruit gegaan is. En hoe gemakkelijk je dat soms – als je hem zo vaak ziet – vergeet. We moesten allebei meteen aan zijn inenting denken. Een paar weken geleden was het namelijk weer zover. Voor de derde keer alweer… Een trieste mijlpaal eigenlijk. Dat je al zo lang in het asiel zit, dat je aan je derde inenting toebent… Maar goed. Ik weet nog goed dat hij bij de eerste inenting verdoofd moest worden! Een andere manier was gewoon niet mogelijk… De tweede keer, vorig jaar, ging met veel geweld en agressie gepaard (vooral van zijn kant hoor) en het duurde echt wel een kwartier eer de dierenarts hem eindelijk kon prikken. Afschuwelijk. Maar dit jaar… en ik krijg gewoon bijna tranen in mijn ogen als ik eraan denk… heeft een collega van me (ik was er die dag ook nog niet!) hem gewoon met twee handen stevig bij zijn halsband vastgepakt en heeft de dierenarts hem geprikt. In nog geen twee minuten was het gepiept! Ongelofelijk toch? Hij heeft wel één kort grommetje geproduceerd. Er is dus nog steeds ruimte voor verbetering. Hahaha.

En dan gisteren… Gisteren is hij zeker zes keer achter de bal aangerend die ik weggooide én heeft ie hem keurig teruggebracht! Nou ja, keurig… Hij heeft hem voor mijn voeten gesmeten, waardoor het ding zeker nog een meter of twee doorrolde. Alles gaat nou eenmaal met evenveel passie bij Vasek. ;-) Maar ach, dat heeft ook zo zijn charme. Belangrijkste is dat hij écht leert om samen te spelen! En dan te bedenken dat je het tot een maand of 10 geleden niet moest wagen om in de buurt van zijn speeltje te komen… Het gebied in een straal van zo'n 15 meter rondom zijn bal of beestje was echt verboden terrein. Respecteerde je dat niet, dan kreeg je een razende Vasek achter je aan. Nu pak ik zijn speeltje voor zijn neus van de grond…

Wat een schatje hè...

Ach, er zijn zoveel grote en kleine dingen die hij nu goed doet. Dingen waar je nauwelijks bij stilstaat. Omdat ze al bijna gewoon en vanzelfsprekend zijn geworden. De manier waarop hij zich laat aan- en aflijnen bijvoorbeeld. Of dat ik me niet eens meer kan herinneren wanneer hij voor het laatst naar me gesnauwd heeft (eerlijk waar!). Of het feit dat iedereen zonder problemen bij hem op de wei kan komen en ook op een normale manier weer kan vertrekken (zelfs vreemden!). En als ik hem dan zie lopen… zij aan zij met de oude Davey… alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo trots!! Op beide kanjers trouwens. :-)

Dus ja… het gaat GOED met Vasek. Het enige waaraan het hem ontbreekt… is een warm en liefdevol eigen thuis. Maar ook dat gaat lukken! Vroeg of laat gaat er echt iemand komen die - net als ik - de prestatie én potentie van het kleine ventje op waarde weet te schatten… Iemand die niet op zoek is naar een 'kant-en-klare-knuffelkont'. Iemand die zelfs vrede heeft met een 'misschien-wel-nooit-knuffelkont'. Zo iemand komt. Ooit. Tenzij ik voor die tijd de loterij win natuurlijk, want dan gaat Vasek onmiddellijk met mij mee naar huis! Naar mijn nieuwe grote huis, waarin zowel Vasek als mijn 7 katten een heel gelukkig (zonodig gescheiden) leven kunnen leiden. :-)