dinsdag 16 juli 2013

Vaseks aanhoudende strijd tegen halsband en riem. De aanhouder wint… toch? (deel 2)

Vanaf het moment dat Vasek eindelijk een normaal halsbandje omhad, ben ik intensief gaan oefenen op het aan- en aflijnen. Ik wilde er eerst voor zorgen dat hij de riem niet meer als iets 'engs' zag. Hij moest 'm gaan associëren met iets positiefs. Voor Vasek is eten echt dé motivatie om dingen te doen die je van hem vraagt, dus de keuze was snel gemaakt. Een week of twee heb ik steeds de riem op de grond gelegd en er stukjes kaas (en later gewone snoepjes) tussen gelegd. Kaas vindt hij extreem lekker. Ik gebruikte het niet vaak, meestal alleen om hem bij nieuwe uitdagingen over de drempel te krijgen. Zo ook deze keer. En het werkte. Gelukkig is Vasek echt dol op lekker eten, dat maakt het allemaal nét iets gemakkelijker. :-)

Bij de eerste 'riem-met-kaas-oefeningen' aarzelde hij. Ik zag dat hij de kaas heel graag wilde, maar hij vertrouwde het gewoon niet helemaal. Hij stond een beetje opgewonden een centimeter of 50 voor de riem op en neer te wippen en keek me ondertussen vragend en een beetje verontwaardigd aan. "Wat zit je daar nou zo stom te zitten vrouw. Geef me die kaas nou gewoon!" Haha, dat heeft ie beslist gedacht! Om hem een beetje op weg te helpen, heb ik hem met een paar hele kleine stukjes kaas, die ik net buiten de riem had gelegd, gelokt. Bingo! Twee keer heb ik hem op die manier moeten 'helpen'. Vanaf poging drie had hij er totaal geen moeite meer mee om de stukjes kaas, en later de snoepjes, tussen de riem uit te vissen.

De volgende weken heb ik bij alles wat ik deed de riem meegenomen. Als Vasek op schoot kwam, moest hij op de riem gaan liggen, als we samen een rondje door de wei liepen - met snoepjes 'volgt' ie als de beste ;-) – liet ik de riem langs mijn been hangen en als ik hem aaide deed ik dat met de riem. De riem werd als het ware een verlengstuk van mij en langzaam maar zeker reageerde hij steeds minder fel als hij hem zag. Opgewonden, dat wel, maar niet meer agressief. Stapje voor stapje hebben we het vertrouwen opgebouwd en de oefeningen steeds verder uitgebreid. In eerste instantie lijnde ik hem vooral aan als hij bij mij op schoot zat. Dat was, net als eerder met het halsbandje, gewoon het makkelijkste moment. Vaak had hij niet eens door dat ik hem de riem om had gedaan en was hij heel verbaasd als hij van schoot afging en aan mij 'vast' bleek te zitten. De riem afdoen deden we op dezelfde (ik geef het toe: stiekeme) manier. Of ik het allemaal 'volgens het boekje' deed? Ik weet het niet, waarschijnlijk niet. Maar eerlijk gezegd maakte ik me daar ook niet druk om. Ik heb gelukkig wel collega's met verstand van zaken en daar sprak ik regelmatig mee. Want ook al interesseerde het me niet zo of ik het allemaal 'goed' deed, het moest natuurlijk wel werken én het moest zeker geen averechts effect hebben. Maar voor het overige… volgde ik bij Vasek vooral mijn gevoel. Ik keek naar zijn karakter, naar de dingen waar hij positief en negatief op reageerde, naar zijn gewoonten en eigenaardigheden en daar stemde ik mijn werkwijze op af. Bij een andere hond had ik het misschien allemaal heel anders gedaan. Maar volgens mij is dat ook precies wat belangrijk is: niet zomaar klakkeloos uitgaan van allerlei theoretische modellen of praktische methoden van bekende hondengoeroes, maar vooral ook kijken naar de behoeften en eigenschappen van het unieke individu waar je mee te maken hebt. En als je slim bent, pluk je uit al die populaire – al dan niet wetenschappelijk onderbouwde – verandertechnieken de onderdelen die voor jou en jouw hond werken! Want het wiel opnieuw uitvinden, hoeft natuurlijk ook weer niet. Bovendien snijden veel van die theorieën en methoden natuurlijk wel hout. Er zijn alleen meerdere wegen die naar Rome leiden!

Vasek en zijn geliefde 'beestje': een onafscheidelijk duo

Terug naar het 'lijdend voorwerp' van al die theorieën en methoden: Vasek. :-) Na een week of drie oefenen, spelen, plagen en aaien met de riem, lukte het me aardig om de riem aan en weer af te doen. 'Aardig' werd zelfs 'goed', toen we samen een vaste routine bedachten. Ik had een tijdje daarvoor een stevig speeltje voor Vasek gekocht (omdat hij al zijn andere speeltjes sloopte), een soort worst die zijn bekkie aardig vulde. En met zijn mond vol, was het lastig bijten. ;-) Dus steeds als ik hem wilde aanlijnen, liet ik hem eerst zijn speeltje pakken. Dat nam hij sowieso altijd graag mee als hij naar buiten ging, dus dat was zo geleerd. Als hij zijn speeltje vasthad, lijnde ik hem aan. Na een paar keer, pakte hij al uit zichzelf het speeltje (of 'zijn beestje' zoals we het altijd noemen) als hij zag dat ik de riem vast had. Hij legt zo snel verbanden. Het is echt een heel slim ventje! Het grote voordeel was overigens niet alleen dat hij me op die manier niet kon bijten als ik hem aanlijnde. Het was vooral dat ik door die wetenschap veel relaxter was als ik hem aanlijnde, waardoor ook hij er steeds meer ontspannen op ging reageren en het niet lang daarna echt geen 'big deal' meer was. Aanlijnen werd al snel een eitje. :-) De riem afdoen hebben we op vergelijkbare manier aangepakt. Het was me tegen die tijd wel duidelijk dat Vasek erg snel leerde en goed reageerde op vaste routines. Als ik hem terugzette in zijn kennel kreeg hij dus steeds een Dentastix, zo'n knaagstaafje voor zijn tanden. Maar wel pas nadat ik zijn riem had afgedaan. De eerste paar keer was dat nog best een gedoe en duurde het misschien wel twintig minuten voor ik eindelijk zijn riem af kon doen. Langzaam maar zeker viel bij Vasek echter het kwartje. Eerst de riem af en dan pas lekkers. Tegenwoordig is ook aflijnen dus geen probleem meer. Sterker nog, het is het enige moment waarop het kleine ADHD-monster stilstaat. Wat hem betreft kan ik niet snel genoeg die riem afdoen, zodat hij zijn staafje krijgt. :-)

Zou het dan toch nog ooit een 'normale' hond worden? Of in elk geval eentje wiens gebruiksaanwijzing op 1 A4-tje past? 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen