vrijdag 24 mei 2013

Klein, maar dapper. Wiebel geeft zich niet gewonnen!

Vanaf het allereerste moment dat Wiebel voet in zijn nieuwe huis zette, gedroeg hij zich alsof hij nooit anders gewend was geweest. Hij draaide niet alleen volledig moeiteloos mee in het dagelijkse ritme, hij veranderde van de ene op de andere dag ook nog eens in een heerlijke knuffelkont! Wie had dat kunnen denken. Wat kan een kat je toch verbazen hè. Ik liet hem natuurlijk gewoon lekker zijn gang gaan, ik wilde niks forceren. Hij mocht zelf aangeven wanneer hij geaaid en gekroeld wilde worden. Maar het heeft volgens mij nog geen twee dagen geduurd eer hij naast me op de bank kwam liggen, zijn kleine lijfje dicht tegen me aandrukte en oordovend hard begon te spinnen. Vlinders in mijn buik! :-) Alleen zijn gezondheid baarde me wel zorgen. Hij was in het asiel al geopereerd aan zijn oogje; zijn onderste ooglid krulde wat naar binnen, waardoor zijn wimpers steeds tegen zijn oogje schuurden. Entropion heet dat. Dat euvel was verholpen en hij kneep zijn oogje niet meer voortdurend dicht. Maar er kwam wel nog steeds veel vuil uit. Bovendien bleek ook zijn tandvlees en eigenlijk zijn hele bekkie ernstig ontstoken te zijn. Hij heeft zeker een maand of twee antibiotica gehad, zo nu en dan afgewisseld met prednison, maar het haalde allemaal niets uit. De ontstekingen bleven en hij had er duidelijk veel last van. Wiebel bleek het gigivitis-stomatitis-pharyngitis-complex te hebben en niet zo'n beetje ook. Een aandoening die ervoor zorgt dat niet alleen het tandvlees, maar ook het wangslijmvlies en slijmvlies achterin de mond bijna voortdurend ontstoken is. Er kunnen verschillende oorzaken voor zijn (waaronder kattenaids en kattenleukemie), maar meestal vinden ze niks. De meest voor de hand liggende verklaring is dan een soort van auto-immuunziekte, waarbij de tanden het weefsel dat eromheen ligt als 'vijandig' zien en het 'aanvallen'. Met als gevolg dus chronische ontstekingen. De enige oplossing is het trekken van alle tanden en kiezen, met uitzondering van de voorste snijtandjes. Dat had ik dus proberen te vermijden… Maar ik had geen keus meer. En of dat allemaal al niet erg genoeg was, ontdekte de dierenarts bij het zoveelste onderzoek ineens ook nog dat de onderkaak van Wiebel gebroken was geweest en slecht aan elkaar was gegroeid. Er zat te veel beweging in en ook dat moest hem behoorlijk wat pijn doen. Pffff. Mijn arme, arme manneke. Wiebel moest dus onder het mes. Ruim 2,5 uur heeft de operatie geduurd. Het 'geluk' was dat de dierenarts tijdens die operatie wel één van de kogeltjes heeft kunnen verwijderen. Het zat in zijn kaak, net onder zijn tandjes. Dat verklaarde meteen de kaakbreuk… Dus nogmaals 'dank aan de jagers'…

Het herstel van Wiebel ging langzaam en ik heb me een paar weken lang echt zorgen gemaakt. Er was niks meer over van mijn vrolijke manneke. Hij lag als een zielig hoopje op het kussen voor de verwarming, bewoog nauwelijks en wilde bijna niet eten. Hij had ijzerdraad in zijn mond, dat hield zijn kaak bij elkaar. Die was dus opnieuw gebroken, het oude slechte weefsel was verwijderd en de twee kaakhelften waren weer aan elkaar gezet. Iedereen probeerde me gerust te stellen. Hij zou vast snel opknappen. Het was ook een hele heftige, lange operatie geweest… Hij was al op leeftijd en had gewoon wat meer tijd nodig… Allemaal waar en heel erg lief, maar ik was er helemaal niet gerust op. Toch gek hoe zoiets werkt, als het om je eigen beestje gaat. Mijn dierenarts heeft vaak tegen me gezegd dat ik (voor een leek) zoveel verstand van dieren heb, maar dat dat zodra het om mijn eigen dieren gaat grotendeels lijkt te verdwijnen. En bedankt voor het compliment. Haha. Maar hij heeft wel gelijk. Ik ben een stereotiepe, overbezorgde kattenmoeder… Zodra het om één van mijn eigen dieren gaat, nauwelijks nog in staat om te relativeren of om de situatie objectief te beoordelen. De laatste jaren gaat me dat overigens wel steeds beter af hoor. Ik moet wel, om nog een beetje een leven te hebben met al die kwakkelkatten…  

Wiebel... gewoon zoals hij is :-)

Gelukkig herstelde Wiebel inderdaad. En toen na een week of 6 het ijzerdraadje verwijderd werd, knapte hij snel op. Hij was weer mijn kleine, vrolijke kereltje! Dat is ie 4,5 jaar later trouwens nog steeds. Ook al is hij inmiddels waarschijnlijk een jaar of 15 oud. Wiebel is nog steeds een echte deugniet zo nu en dan en een enorme grapjas. Hij vindt het prachtig om de andere viervoeters uit te dagen; om zich achter de deur te verstoppen, er als een dolle op af te springen als ze langslopen, ze snel op hun achterste te tikken en dan natuurlijk heel hard weg te rennen. Tot ergernis van opa Gijs af en toe. Die is daar op zijn leeftijd helemaal niet meer van gediend. Maar gek genoeg reageert hij nooit vervelend op Wiebel, hij negeert hem gewoon. Wat Wiebel dan uiteraard weer helemaal niet leuk vindt. Hij wil actie. Maar hij weet gelukkig wel beter dan het bij Gijs te blijven proberen. En dus richt hij zich maar weer op één van de andere mannen of op één van zijn favoriete speeltjes: mevrouw Muis (de paarse welteverstaan, niet de grijze) of meneer Kikker. Vaak ploft hij ook demonstratief midden in de kamer neer; rolt op zijn rug en steekt zijn pootjes in de lucht. Ondertussen stiekem loerend naar de volgende die hij een streek kan leveren. ;-) Tenzij mijn moeder op bezoek komt, want dan krijgt zij zijn onverdeelde aandacht. Wiebel is namelijk dol op mijn moeder. Waar hij ook is, voor haar komt hij altijd meteen tevoorschijn en als ze op de bank gaat zitten, is hij er als de kippen bij. Niet om – zoals hij bij mij altijd doet – met zijn volle gewicht lekker tegen haar aan te gaan hangen, maar wel om zich uitgebreid te laten kroelen en ondertussen fanatiek haar schoenen af te likken. Uuuhm. Tja, hij heeft een kleine tik. Een soort van schoenen-van-mijn-moeder-fetisj. Naar die van mij kijkt hij niet om. Maar dat is nog niet alles. Hoe hij het precies doet weten we nog steeds niet, maar binnen een paar minuten slaagt hij er steevast in om haar veters los te maken. Het heeft wel even geduurd voor we door hadden dat Wiebel de boosdoener was… Ik heb mijn moeder zelfs regelmatig verweten dat ze haar veters niet fatsoenlijk strikte. Dat ze er vroeg of laat nog eens lelijk over zou vallen. Waarop ze steeds bij hoog en bij laag beweerde dat ze die veters écht wel goed vastmaakte. Ze was toch zeker geen 'gekke Jetje'! We hebben er een paar aardige discussies over gehad… Want steeds opnieuw als ze van de bank opstond om bijvoorbeeld naar de keuken of de hal te gaan, waren verdorie haar veters los. Haha. Inmiddels weten we dus wel beter… Wiebel! En ik zou bijna zweren dat hij iedere keer weer met een zelfvoldane grijns op zijn snoet naar het resultaat van zijn werk zit te kijken. Hij lijkt het in elk geval erg grappig te vinden als mijn moeder weer eens met losse veters door de kamer loopt. Mijn lieve, kleine deugniet. :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen