dinsdag 21 mei 2013

Wiebel: bang, boos en beschoten! (deel 2)


Ik heb altijd al een zwak gehad voor bange katjes. Het is zo moeilijk om voor dit soort beestjes een warm thuis te vinden. De meeste mensen gaan toch voor de lieve knuffel, die zich dansend en spinnend voor hun voeten meldt. Niet voor het exemplaar dat zich in het holletje van de krabpaal verstopt en iedere toenaderingspoging sissend afwijst. Echt kwalijk kun je ze dat natuurlijk ook niet nemen. Ik zou alleen zo graag willen dat meer mensen in die ogen zouden zien wat ik daarin zie. Onzekerheid en angst, oh absoluut. Maar ook een diep verlangen om zich veilig te voelen bij je, de wens en de wil om je te vertrouwen en de smeekbede om geduld en om een beetje extra tijd. En wie hier ooit gehoor aan heeft gegeven, weet dat de beloning die uiteindelijk wacht onbeschrijflijk mooi is. Er gaat echt niks boven de band met een beestje dat je uiteindelijk zijn vertrouwen schenkt; de loyaliteit, de liefde en de dankbaarheid zijn zó groot. Voor dierenliefhebbers echt een onvergetelijke ervaring.

Goed, na mijn voorgaande gepassioneerde relaas zal het niemand verbazen als ik zeg dat Wiebel een speciaal plekje in mijn hart had. :-) De kleine, rode duvel was bijzonder en langzaam maar zeker groeide zijn vertrouwen in mij. In de drukke zomerperiode is er helaas nauwelijks tijd voor extra aandacht aan katjes die dat nodig hebben, maar elke minuut die ik vrij kon maken besteedde ik aan Wiebel. Hoe socialer hij werd, hoe makkelijker hij immers een thuis zou vinden. Toch ontstond er zo af en toe discussie in het asiel… zou Wiebel niet beter af zijn op een boerderij, waar hij gewoon vrij kon rondlopen en in de schuur kon schuilen? Of zou hij niet moeten worden uitgezet op de plek waar hij gevonden was? Dat laatste doen we wel eens met sterk verwilderde katten, uiteraard nadat ze gecastreerd zijn. En dat zat me helemaal niet lekker. Die discussies, bedoel ik. Nu kan ik helaas niet ieder bang asielkatje mee naar huis nemen… [Wanneer krijg ik verdorie die boerderij dan ook, die ik zó graag wil!] maar het 'Wiebel-zaadje' was wel in mijn hoofd geplant en begon steeds meer te ontkiemen… Ik had de afgelopen 4 jaar afscheid moeten nemen van 4 van mijn katjes en dat was me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik had daar ongelofelijk veel verdriet van gehad en me eigenlijk voorgenomen voorlopig even geen nieuwe viervoeters aan mijn gezin toe te voegen. En dan ook nog een gehavende 10-plusser… Maar het ging natuurlijk wel om Wiebel… Hmm, dilemma's, dilemma's… Wat moest ik nou doen? Ik wist het echt niet.


Wiebel in het asiel november 2008

Tot ik in december een telefoontje kreeg van een van de beheersters (en vriendin) uit het asiel en ze me voorlas wat iemand in het logboek had geschreven: "Als Wiebel uitgezet moet worden, wil Tamira hem misschien wel. Dus eerst aan Tamira vragen!!!!" Ik had daar nooit echt met iemand over gesproken. Bewust, want ik wilde niet dat anderen op mijn gemoed gingen werken (ik ben echt een watje als het om dieren gaat). Dus wie had dat in het logboek gezet? Nou had ik wel een donkerbruin vermoeden hoor. De collega die destijds met Wiebel naar de dierenarts is gegaan, was namelijk ook helemaal weg van hem. Ook zij heeft veel tijd met hem doorgebracht. Maar ze had op dat moment al 9 katten en kon er onmogelijk nog eentje mee naar huis nemen. De stiekemerd! Ik kon nu toch onmogelijk nee zeggen? Ze had me er mooi ingeluisd! ;-) En dus was de kogel door de kerk. Het moest maar eens afgelopen zijn met al dat getwijfel. Hij ging met mij mee naar huis! Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik twee dagen later weer naar het asiel ging, heb ik een transportmandje meegenomen. Het was D-day! Wiebel ging mee.

Aan het einde van de dag zijn we met vier man sterk naar de kamer van Wiebel gegaan. Hij was inmiddels verplaatst naar een andere, kleinere ruimte, zodat hij sneller gewend zou raken aan mensen. Nou had ik Wiebel echt wel alleen kunnen halen, maar mijn drie collega's wilden graag zien hoe ik het voor elkaar zou spelen om hem in het transportmandje te krijgen. Toegegeven hebben ze het overigens niet, maar ik weet zeker dat ik daarom zo'n escorte kreeg. ;-) Helaas heb ik ze moeten teleurstellen. Geen spektakel, geen drama en geen gedoe. Ik heb de deur van de kamer open gemaakt, Wiebel geroepen en hem gezegd dat we naar huis gingen… Meneer kwam op zijn gemak naar me toe gelopen, ik heb hem opgepakt en zonder problemen in het mandje gezet. Het gedrag van Wiebel verbaasde me enorm, maar ik genoot zo van de 'ogen-zo-groot-als-schoteltjes' van mijn collega's, dat ik gedaan heb alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Haha. Ze stonden echt met hun mond vol tanden. Prachtig! En met de nodige waarschuwingen en goed bedoelde adviezen – want de bange Wiebel zou zich gegarandeerd zeker een week onder de bank of achter de kast verstoppen – zijn we huiswaarts vertrokken. Eerlijk gezegd vond ik het zelf ook wel een beetje spannend. Van al die viervoeters die ik al had gehad en nog had, was dit het eerste asielkatje. Geen idee dus hoe hij zou reageren. Maar Wiebel had nog meer verrassingen in petto… Eenmaal thuis heb ik het transportmandje in de kamer gezet en het deurtje opengemaakt. Wiebel kwam er meteen uit, bekeek op zijn gemak de ruimte, kuierde ontspannen een rondje door de kamer, besnuffelde links en rechts wat voorwerpen en plofte tenslotte tevreden in een mandje… Dat was het. Die drie volle minuten waren het hele gewenningsproces van Wiebel! Niet één moment heeft hij moeite gehad met zijn nieuwe omgeving of met zijn nieuwe huisgenoten. Sterker nog… daar waar hij in het asiel behoorlijk angstig en fel kon reageren op vooral vreemde mensen, werd mijn moeder een uur later (ze moest de nieuwe aanwinst natuurlijk even zien) onmiddellijk met enthousiaste kopjes begroet. Nou… zeg het maar… Dit moest wel de meest makkelijke introductie ooit zijn… :-)

Wiebel de eerste volle dag thuis

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen