maandag 13 mei 2013

Moor: de verloren zoon komt thuis (deel 1)


Toen Moor een maand of 3 bij me was en hij niet meer onmiddellijk voor me wegrende, lukte het me eindelijk om een paar foto's van hem te maken. Ik had hem al als 'gevonden' doorgegeven bij Amivedi, maar met alleen de beschrijving 'zwarte kater' kom je natuurlijk niet zo heel ver. Bovendien wilde ik ook graag wat posters ophangen bij de dierenarts en supermarkten. Misschien werd hij ergens wel vreselijk gemist en ik wilde in elk geval mijn best doen om hem met zijn baasje te herenigen. Ik heb drie mensen over de vloer gehad, die dachten hun verloren viervoeter in Moor te herkennen. Twee van hen gingen teleurgesteld naar huis, bij de derde was het raak. Althans… dat dachten ze. Het was een stel uit een dorp verderop, een kilometer of 7 van mijn huis vandaan. 100% overtuigd waren ze niet. En ik ook niet. Maar toen mevrouw later met foto's terugkwam (met daarop een zwart kitten, dus veel duidelijkheid gaf dat niet) en inmiddels zeker van haar zaak leek, heb ik toch maar besloten om Moor mee te geven. Nou klinkt dat makkelijker dan het was. Om te beginnen was het een hele toer om Moor 'transportklaar' te maken, oftewel in het reismandje te zetten. Ik had hem in de kamer opgesloten, maar zie zo'n bang mannetje dan maar eens te pakken te krijgen en hem vervolgens in zo'n klein, doodeng mandje te stoppen… De details zal ik je besparen, maar het was hartverscheurend. Ik had zijn zo zorgvuldig en moedig opgebouwde vertrouwen volledig beschaamd… Ik zal die blik in zijn ogen echt nooit meer vergeten. Het brak mijn hart en ik voelde me een monster. Daarbij viel het afscheid me ook veel zwaarder dan ik van te voren had gedacht. Ik was natuurlijk best veel met hem bezig geweest in de afgelopen maanden en onze band was behoorlijk diep geworden. Kortom… drama alom! Alles in mij riep dan ook heel hard 'NEE', maar ik kon niet meer terug. Dus na het uitwisselen van telefoonnummers en mevrouw nog een keer op het hart te hebben gedrukt dat ze hem zeker vier weken binnen moesten houden, omdat hij anders weer zou weglopen, heb ik Moor laten gaan… Tranen met tuiten.


Eén van de eerste foto's van Moor - deze stond ook op zijn 'Gevonden-poster'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen