zaterdag 18 mei 2013

Wiebel: bang, boos en beschoten! (deel 1)


Het moet zo rond maart of april 2008 zijn geweest dat de dierenambulance een transportmandje met daarin een kleine, rode kater bij het asiel afleverde. "We zetten 'm wel even in de wildkooi" hoor ik mijn collega van de ambulance nog zeggen. Een bang en schuw exemplaar dus. En voor moeilijk hanteerbare katjes gebruiken we altijd 'de wildkooi' in plaats van de gebruikelijke quarantainehokjes. Het voordeel van de wildkooi (eigenlijk niet meer dan een groot konijnenhok) is dat je er in het midden een plank tussen kunt schuiven. Zo kun je dus veilig de kattenbak verschonen of schoon water en eten geven, zonder dat je bang hoeft te zijn je vingers te verliezen. Of erger nog… dat de kat ontsnapt. ;-) De nieuwe bewoner werd Wiebel gedoopt en het bleek inderdaad een boos en bang kereltje te zijn. Geschatte leeftijd: 10+ en aan zijn uiterlijk te zien had hij een behoorlijke tijd op straat gezworven en het nodige meegemaakt. Het zwerversbestaan kan helaas erg hard zijn. Maar hij zat nu in elk geval veilig binnen. Na twee weken mocht Wiebel naar de kattentuin; onze kamer met extra groot buitenverblijf. Vooral voor de wat schuwere katjes een fijne plek, waar ze gemakkelijker kunnen wennen aan hun plotselinge gevangenschap. Ik ben altijd heel blij als er weer een katje van de straat is gered; als hij veilig in het asiel zit, een dak boven zijn hoofd heeft en voldoende eten en drinken krijgt… maar soms is het ook hartverscheurend om te zien hoe ongelukkig en bang een nieuwe bewoner kan zijn. Wiebel draaide in de loop van de volgende weken gelukkig wel wat bij. Hij verstopte zich niet meer voortdurend en als je rustig bij hem ging zitten, mocht je hem zelfs al af en toe wat aaien. Zolang als je maar niet probeerde om hem vast te houden of op te pakken, want dan veranderde de kleine man in een wilde tijger. Zoals een collega van me, die hem medicijnen tegen niesziekte moest geven, volmondig kan beamen. ;-)

Wiebel in het asiel - oktober 2008

Wiebel had al langere tijd last van traanogen en een snotneus. Door de stress zijn asielkatjes gevoeliger voor ziekten. Bovendien is de infectiedruk in een asiel natuurlijk ook nog een stuk hoger dan in een normale thuissituatie. In eerste instantie dachten we dan ook dat Wiebel last had van hardnekkige niesziekte. Maar niet één antibioticakuur leek ook maar iets te helpen. Hij bleef maar snotteren en had ook een beetje een rare verdikking bovenaan zijn neus. Dus is op een gegeven moment besloten om röntgenfoto's te laten maken. Het voelde niet helemaal lekker en we waren erg bang dat hij misschien wel een tumor in zijn hoofdje had. Om Wiebel bij de dierenarts te krijgen, had best wel wat voeten in aarde. Maar mijn collega – die zich overigens vrijwillig voor dit klusje had gemeld - heeft zich dapper staande gehouden en is er uiteindelijk in geslaagd om meneer heelhuids in een transportmandje en bij de dierenarts te krijgen. ;-) Ze is de hele tijd bij hem gebleven, hij was zo bang… Ik heb echt hele lieve collega's… Ondertussen wachtten wij in het asiel gespannen op de uitslag van de foto's. Toen het verlossende telefoontje eindelijk kwam, waren we toch wel even uit het veld geslagen… Wiebel had geen tumor. Wiebel had twee kogeltjes in zijn hoofd. Het arme manneke was beschoten! Weer een gruwelijk bewijs van het vreselijke beleid dat onze regering voert. Zogenaamde 'wilde' katten mogen namelijk 'afgeschoten' worden. Daar kan ik echt heel erg boos om worden. Zo respectloos. Alsof er geen diervriendelijke manieren zijn om het zwerfkattenprobleem aan te pakken. We hebben het verdorie zelf veroorzaakt. Wij laten al die katten toch buiten rondlopen, zonder ze te castreren!? En daarbij komt ook nog eens dat een willekeurige 'jager' van een afstand van twintig meter of meer echt niet kan bepalen of het dier dat hij in zijn vizier heeft 'wild' is of gewoon een (bange) huiskat. Zoveel dierenleed wordt hierdoor veroorzaakt... Ernstig verwonde en verminkte katten, die zichzelf maar moeten zien te redden. Niet goed geraakte dieren die uiteindelijk vaak een langzame, gruwelijke dood sterven. Maar ook enorm verdrietige mensen die radeloos op zoek zijn naar hun geliefde huisdier. Niet wetende dat het beestje zonder pardon is neergeschoten. Nee, voor dit beleid heb ik echt geen goed woord over.

En één van de slachtoffers van dat beleid was dus de kleine Wiebel. Geen wonder dat het kereltje zo boos was! De kogeltjes bleken op een vervelende plek in zijn koppie te zitten en de dierenarts wilde ze daarom liever niet verwijderen. Ze hadden wel behoorlijk wat schade aangericht vanbinnen. Het weefsel was flink geïrriteerd. Wiebel zou dus een eeuwige snotteraar blijven… Hmm, een bangerd met een chronische snotneus… Het zou geen eenvoudige opgave worden om voor deze jongen een nieuw thuis te vinden. Maar we wilden daar in elk geval wel onze uiterste best voor doen. Dat had hij – na alles wat hem was aangedaan – toch absoluut verdiend. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen