dinsdag 18 juni 2013

De vermiste Mickey komt na bijna 3 maanden weer thuis… Lang leve de chip! (deel 1)

Een paar weken nadat ik Mickey en Oelie noodgedwongen 'geadopteerd' had, kreeg ik bezoek van de moeder van de eerste eigenaar van Mickey. Haar dochter (overigens een volwassen vrouw) had Mickey een aantal keer in de buurt zien rondlopen en maakte zich zorgen om hem. Ze vroeg zich af of hij nog wel een thuis had. Toen moeder bij mijn nieuwe achterbuurman ging informeren, is ze naar mij doorgestuurd. Ik heb haar het verhaal verteld van de verdwenen buurman, maar aan haar reactie te zien was ze daar al lang van op de hoogte. Zowel haar dochter als zij zijn er vermoedelijk 'gewoon' vanuit gegaan dat de nieuwe buurman de zorg voor Mickey wel over zou nemen. Een beetje een vreemde veronderstelling. Toch? Niet echt een gebruikelijke gang van zaken volgens mij. Toen ik haar vroeg waarom dochterlief Mickey niet zelf in huis nam, kreeg ik een wazig en ontwijkend antwoord. Duidelijk was in elk geval wel dat dat zeker niet de bedoeling was. Sterker nog, Mickey was gechipt en stond nog geregistreerd op naam van haar dochter. Dat was de eigenlijke reden dat moeder aan mijn deur stond… of dat gewijzigd kon worden, want haar dochter wilde absoluut niet gebeld worden als er iets met Mickey zou zijn. Daarom ga ik dus vaak veel liever met dieren om dan met mensen… dieren begrijp ik over het algemeen stukken beter… Wat lopen er toch rare exemplaren op deze aardbol rond… Enfin, ik heb moeder binnen gevraagd en haar mijn gegevens gegeven. En met de afspraak dat zij ervoor zou zorgen dat Mickey op mijn naam geregistreerd werd (haar dochter kende immers het chipnummer), is ze weer vertrokken. Geregeld, dacht ik. Nou nee, bleek een dik jaar later.

Mickey was bijna 3 maanden vermist

Eind februari 2012. Ik had Mickey al een dag of twee niet meer gezien. Bovendien stond zijn eten nog onaangeroerd in de schuur. Oelie woonde tegen die tijd inmiddels binnen, dus die had het niet op kunnen eten. Nu gebeurde het wel vaker hoor dat ik Mickey een paar dagen niet zag en zelfs dat hij zo af en toe een maaltijd oversloeg. Mickey is een echte buurtkater en zijn favoriete plek is de frietzaak zo'n 100 meter verderop. ;-) Als ik hem ga zoeken – wat vrij regelmatig gebeurt – begin ik dan ook altijd daar. Zo ook toen. Maar Mickey was er niet en niemand had hem gezien. En ik begon me echt een beetje zorgen te maken. Toen hij ook de volgende dag niet in de schuur was geweest om te eten, ben ik samen met mijn moeder een 'grootscheepse' zoektocht begonnen. Overal hebben we gezocht, uren hebben we rondgelopen. Ik heb bij verschillende huizen (waaronder mijn 'nieuwe' achterburen) aangebeld en gevraagd of ze Mickey gezien hadden. Omdat hij zo veel in de buurt rondliep, kenden veel mensen de gezellige wit-zwarte buurtkater. Maar niemand kon zich herinneren dat ze hem in de afgelopen dagen gezien hadden. Verdorie, wat zou er met hem gebeurd zijn? Allerlei scenario's speelden zich in mijn hoofd af. Het een nog vreselijker dan het ander. Ik heb posters opgehangen en Mickey als vermist opgegeven bij Amivedi en het asiel in mijn regio. Niet bij mijn eigen asiel; daar kon ik zelf wel in de gaten houden of hij binnenkwam. Dat bleek achteraf niet één van mijn meest slimme beslissingen te zijn… 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen