vrijdag 21 juni 2013

De vermiste Mickey komt na bijna 3 maanden weer thuis… Lang leve de chip! (deel 2)

Dagenlang heb ik naar Mickey gezocht, alle sites heb ik afgespeurd en wekenlang heb ik – zodra ik bij 'mijn' asiel was – eerst gekeken naar de nieuwe katjes die binnengekomen waren voordat ik ook maar iets anders ging doen. Niks. De hoop dat ik Mickey ooit nog terug zou zien werd steeds kleiner. Wat was dat een vreselijke periode. Na ruim twee maanden heb ik het eigenlijk een beetje opgegeven. Natuurlijk zat hij nog steeds in mijn hoofd, vergeten zou ik hem nooit, maar ik keek niet meer iedere keer onmiddellijk naar de nieuwe katjes op het asiel en ik reed ook niet meer iedere avond een extra rondje door de buurt. Bij het zien van iedere wit-zwarte vlek in de verte maakte mijn hart een sprongetje en de teleurstelling en de pijn waren steeds zo groot als bleek dat het Mickey niet was…

Half mei, zaterdagmiddag. De deurbel ging en toen ik de deur opende zag ik mijn achterbuurvrouw staan. Het eerste dat ze vroeg was: "Ben je Mickey nog steeds kwijt?" Ja dus. "Ik heb een brief gekregen van het asiel in Uden" zei ze "Nou ja, niet echt ik, hij is gericht aan de vorige bewoners." Kans om iets meer te zeggen heb ik haar niet gegeven (sorry buurvrouw), want ik heb de brief onmiddellijk uit haar handen gegrist om hem te lezen. Er stonden maar een paar regels, maar dat was voldoende: Mickey zat in het asiel! In MIJN asiel nota bene! Ik wist niet of ik moest lachen of huilen. Ik begreep er even helemaal niks van, maar was zo ontzettend opgelucht en blij. Wat bleek… Mickey was een paar dagen geleden in mijn asiel terecht gekomen. Hij was gevonden in een dorp verderop. Gelukkig aan de goeie kant van 'de grens', zodat hij dus door de dierenambulance naar mijn asiel was gebracht. Het erge is dat ik de dag ervoor nog op het asiel was geweest. En ik had dus sinds die week niet meer meteen naar de net binnengekomen katjes gekeken. Sukkel!! De beheerster had meteen gecontroleerd of Mickey gechipt was. Dat was zo, maar het telefoonnummer bleek niet meer te kloppen. (Moeder en dochter hadden de gegevens dus niet gewijzigd!) Dus had ze een brief gestuurd naar het adres dat in de databank stond. Het adres van mijn oude achterbuurman dus, wat ook het adres was geweest van de eerste eigenaar van Mickey. Mijn nieuwe achterbuurvrouw had de brief bijna ongeopend weggegooid, hij was immers niet aan haar geadresseerd en ze was het een beetje beu om steeds de post van de vorige bewoner door te sturen. Maar ze zag het logo van het dierenasiel en herinnerde zich dat ik een tijd daarvoor bij haar aan de deur was geweest, omdat ik op zoek was naar Mickey. Hulde aan haar goede geheugen en snelle gedachtegang! :-) Natuurlijk heb ik onmiddellijk naar het asiel gebeld. Mijn collega's daar vonden de hele situatie vooral hilarisch. Hoe dom kun je zijn… dan werk je in het asiel en geef je je eigen huisdier niet als vermist op. En dan ben je een dag eerder nog in het asiel geweest, maar heb je je eigen vermiste kater niet gezien! Ja, allemaal waar. Maar alle grappen en verwijten konden me op dat moment eigenlijk niet zo heel veel schelen. Mickey was terecht en dat was het enige dat telde! Hoe hij overigens beland is waar hij is gevonden weet ik nog steeds niet. Ik heb het vermoeden dat iemand hem bewust heeft meegenomen. Misschien omdat ze dachten dat hij geen baasje had? Geen slimme actie dus, hij is van mij verdorie! Waarschijnlijk is hij van zijn nieuwe adres weggelopen of hebben ze hem buitengezet, omdat hij toch niet zo leuk was als ze dachten… Ik weet het echt niet. Maar Mickey liep al 9 jaar in mijn buurt rond en was nog nooit weggelopen, dus ik ben er eigenlijk wel van overtuigd dat hij niet zelf naar het dorp een kilometer of 8 verderop is gewandeld.

Maar Mickey was gevonden en ik was zo blij! Toeval wilde dat we die avond een barbecue hadden voor alle medewerkers van het asiel. Dat ik het dus niet meer redde om voor sluitingstijd op het asiel te zijn, was gelukkig geen probleem. Alhoewel het me best zwaar viel om 'zo lang' te moeten wachten... Twee hele uren lang heb ik zo'n beetje zitten stuiteren op de bank en uiteraard was ik als eerste op het asiel voor de bbq. Haha. Helaas bleek de beheerster er nog niet te zijn en was de deur naar de quarantaine afgesloten. Pff. Best zenuwslopend. Wat als het Mickey toch niet bleek te zijn? Wat als ze een vergissing hadden gemaakt? Ik wilde gewoon zo snel mogelijk zekerheid en het duurde me allemaal veel te lang. Na een half uurtje ijsberen kwam gelukkig de verlossing… de beheerster met sleutel. :-) En daar, in één van de quarantainehokjes, zag ik na maar liefst tweeënhalve maand, mijn geliefde Mickey weer terug! Wat een ongelofelijk heerlijk moment. De bbq was ontzettend gezellig hoor, maar ik heb de avond grotendeels in een waas beleefd. Stiekem was ik blij toen ik rond een uur of één eindelijk met goed fatsoen naar huis kon… met Mickey!


Oelie vond het wel gezellig dat Mickey ook binnen woonde. Mickey was er niet helemaal blij mee...

Voor de zekerheid heb ik Mickey 6 weken binnengehouden. Hij had weliswaar 9 jaar in deze buurt rondgelopen, maar toch. Ik wilde geen enkel risico lopen. Het allerliefste had ik hem voor altijd binnen gehouden. Dat bleek echter geen optie, Mickey is een echt buitenkatje. Bovendien was het voortdurend strijd met de oude Gijs. Uiteindelijk heb ik Mickey dus weer naar buiten gelaten. Spannend was het wel en de eerste paar weken ben ik hem wel drie keer per dag gaan zoeken. Ik wilde hem elke paar uur toch even gezien hebben. Inmiddels is de rust wel weer wat wedergekeerd en heb ik weer wat meer vertrouwen, al vind ik het nog steeds geen ideale situatie. Gelukkig meldt Mickey zich – sinds zijn gedwongen opsluiting van 6 weken – wel regelmatig zelf voor de deur van de kattenren om naar binnen te komen. Dan gaat hij lekker een paar uur boven op 'zijn' kamer liggen en kan ik even opgelucht ademhalen, wetende dat hij voor dat moment in elk geval echt veilig is. 

Maar om nou te zeggen dat hij een vreselijke tijd had... :-)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen