Van Bliksem naar Boyke... Dagboek van een angsthaas (deel 9)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

 Dag 69 – zaterdag 19 oktober

"Boyke, heel veel mensen zijn zo trots op jou" zegt het vrouwtje "dat je al zoveel durft. Maar wij weten dat we nog héél veel stappen te gaan hebben hè." Heel veel stappen vrouwtje? En als ik heel erg hard ren… zijn we er dan eerder? "Nou Boyke, we doen het maar rustig aan. Dat lijkt me beter." zegt vrouwtje. En als ik heel erg mijn best doe? Krijg ik dan een lintje? "Als je zover bent dat me helemaal vertrouwt, krijg jij van mij een mooi halsbandje. Dan kan iedereen zien hoe knap je bent en hoe hard je ervoor geknokt hebt om dit te bereiken." Hmm, dat bevalt me wel. Ja, dat is goed vrouwtje. We gaan het elke dag weer proberen!

's Middag komt het vrouwtje weer naar me toe. Ze doet een beetje raar en gaat bij me zitten. Ze kijkt me heel serieus aan en zegt "Boyke, lieverd, ik wil je een belangrijke vraag stellen". Oh jee… wat zou er nu weer gaan komen? "Ik ga zo naar het asiel waar jij gewoond hebt. Ik ga ze vertellen dat je hier blijft wonen en dat je nooit meer weg gaat. We hebben samen zoveel meegemaakt, ik kan je echt niet meer laten gaan jongen. Maar ik wil wel graag van jou weten of je het daar mee eens bent." Duh… wat denk je dan!? Natuurlijk ben ik het daar mee eens! Ja vrouwtje, ik wil heel graag bij jou blijven wonen. Mag ik hier dan echt voor altijd blijven? Hoef ik niet meer naar het asiel terug of naar een ander huis met andere mensen? Echt niet? "Nee Boyke, echt niet" zegt het vrouwtje. "Ik zou je veel te veel missen. Ik hou van je, al vanaf dag 1. Jij hoort bij mij en ik bij jou. En vandaag gaan we het officieel maken." Yes, vandaag is een mooie dag! Ik rol me lekker op mijn zij en laat het vrouwtje door mijn haren kroelen. 

Dag 70 – zondag

Een nieuwe dag is aangebroken, hetzelfde ritueel. Hó even, nee… nu gaat het anders… De deur blijft open staan… Nu krijg ik mijn kans! Ik was altijd al nieuwsgierig naar wat er achter die deur allemaal te zien is... Heel voorzichtig loop ik het vrouwtje achterna. Hé, nog een kamer. Maar dan heel anders dan die van mij. Dat zal de kamer van het vrouwtje zijn. Ziet er een beetje zielig uit… Geen krabpaal zoals in mijn kamer. Oh, ik zie het al… die heeft ze niet nodig, want ze gaat steeds de trap op en af. Dus klimmen doet ze genoeg.

Dag 71 – maandag

Vrouwtje gaat slapen. Ze laat alle deuren open staan. Jeetje. Ze zegt: "welterusten Boyke" en dan kruipt ze helemaal onder de dekens. Zou ze vergeten zijn dat de deuren nog open staan? Ik wacht even. Na een tijdje is het zo stil, dat ik even ga kijken of ze er nog is. Ik spring op haar slaapplaats. Wel heel voorzichtig… Ik voel dat ze er nog ligt. De deken voelt zo lekker aan dat ik zachtjes begin te trappelen. Ze wordt gelukkig niet wakker. Het voelt steeds lekkerder en ik begin steeds harder te trappelen. Oh, wat is dit heerlijk!! Maar mijn nagels zijn zo lang, dat ze in de deken blijven haken. Oeps. Vrouwtje wordt wakker. Ze kijkt een beetje verschrikt op en ziet me dan zitten. In de schemering zie ik dat ze vol ongeloof en met grote ogen naar me kijkt. "Goed zo Boyke, grote jongen" hoor ik haar nog net zeggen. Maar ik ben al weg gesprongen. Goed zo zei ze? Dus weer een stapje verder?

Dag 72 - dinsdag

De volgende dag zegt het vrouwtje: "Nou Boyke, je gaat zo ontzettend snel, ik laat de deur van de kamer beneden ook open." Dan komt ze naar boven en wat loopt er achter haar aan? Een grote dikke grijze beer!!! Jemig!! Of toch niet? Even goed kijken, want ik ben zo geschrokken... Och nee, het is een stevige Sumoworstelaar… Voor deze hoef ik niet bang te zijn. Die snuffelt even aan een paar dingen en gaat lekker in een luie stoel liggen. En zo te horen aan het gesnurk ligt ze al in een diepe slaap. Zeker een vermoeiende wedstrijd achter de rug. Hè, wat is dat nu? Mijn haren gaan over mijn hele lijf rechtovereind staan. Ben ik zo geschrokken dat ik nu 2 worstelaars zie? Of kijk ik nu zo scheel? Even door mijn oogjes wrijven. Nee, het zijn er echt twee hoor. Twee precies dezelfde dikke grijze worstelaars! Gelukkig mankeer ik niks aan mijn ogen.

Boyke deelt zijn kamer met Yin en Yang

Dag 73 - woensdag

Vrouwtje gaat naar beneden en ik ga heel voorzichtig achter haar aan. Maar dan komt die bolle ook naar beneden, dus verstop ik me vlug ergens achter. Nu staat dikkiedik ineens recht voor me en ik kan nergens heen… Ik begin te roepen, HELP! Want ik weet dat het vrouwtje dan meteen komt om me te helpen. En daar is ze al. "Boyke" zegt ze "je hoeft je niet te verstoppen, want ze vinden je toch wel." Ohoh, wat nu? Ik ren zo snel als ik kan naar mijn kamer. Vrouwtje komt bij me zitten en houdt alles goed in de gaten. Kijk nou toch! Komt er nóg een viervoeter binnengelopen. Waar komen die ineens allemaal vandaan? Ik laat zien dat ik heel groot ben, zo met al mijn haren omhoog tot aan het puntje van mijn staart. En ik brom even, zo van 'ik ben niet bang hoor'. De zwarte viervoeter doet niets. Pfffff, tot nu toe gaat alles goed. Het vrouwtje vindt het blijkbaar allemaal erg interessant, want ze is de hele tijd aan het filmen. Maar ineens stopt ze. Ze ziet dat ik zo steeds word afgeleid en me niet kan concentreren op de gebeurtenissen om me heen.

Inmiddels ben ik erachter gekomen dat die twee dikke grijze helemaal geen worstelaars zijn, maar superlieve knuffelkatten. Ze heten Yin en Yang en het zijn meisjes. En die mooie zwarte heet Sjoerd. Ik denk dat Sjoerd wel te vertrouwen is… Hij kijkt me vriendelijk aan en loopt langs me te paraderen zonder iets naars te doen. Dus toen hij de gang op liep, ging ik hem een stukje achterna. Wel een beetje spannend… maar verder niks aan de hand. Misschien wordt hij wel mijn speelkameraadje!

Dag 74 – donderdag 24 oktober

s' Avonds is iedereen gezellig beneden in de kamer en wat doe ik? Ik ga een kijkje nemen! Ik kijk eerst toch maar wat voorzichtig rond. Je weet immers nooit wie je allemaal tegenkomt. Dan kijk ik het vrouwtje aan. "Hallo Boyke" zegt ze "kom gezellig bij ons zitten of ga lekker wat rondsnuffelen." Nou, heel even dan… en dan weer snel naar boven.

Boyke verkent voorzichtig de benedenverdieping

Nu blijven alle deuren dag en nacht open, zodat we naar boven en beneden kunnen wanneer we zelf willen. Alleen de deur van de slaapkamer van het vrouwtje is 's nachts dicht. Ze zegt "als ik die deur openlaat, dan lig ik 's nachts naast het bed en de beestenboel in bed." Dat is natuurlijk niet de bedoeling, dat snap ik best wel. Het vrouwtje heeft haar nachtrust heel hard nodig, anders kan ze ons niet goed verzorgen. Mijn kamer, nu onze kamer, wordt nu goed gebruikt. De twee flinke dames liggen de meeste tijd van de dag te snurken en de andere viervoeters komen af en toe op de kamer om wat brokjes uit mijn bakje te eten. Het zijn dezelfde brokjes als die van hun, maar bij mij vinden ze het denk ik lekkerder. Ik weet nog steeds niet hoeveel andere katjes hier in huis leven. Volgens mij heeft vrouwtje een hele kudde. Vandaag ben ik hier al 74 dagen en ik heb inmiddels met 5 medebewoners kennis gemaakt. Zelfs poes Cynthia, die vaak bang is voor andere katten, komt mij boven een bezoekje brengen. Ze kijkt me aan en het klikt goed. Ze is niet bang en snuffelt overal aan waar ik geweest ben. Ook door haar word ik vriendelijk ontvangen. Misschien denkt ze wel 'mmmm een echte mannengeur'. :-) Nou dan mag je toch wel trots zijn toch? Mijn nieuwe vriendje en vriendinnetjes zijn Yin, Yang, Sjoerd, Cynthia en Kiki. Het is best gezellig hier!

Van Bliksem naar Boyke... Dagboek van een angsthaas (deel 8)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Hallo allemaal, daar ben ik weer! Na alle veranderingen in mijn kamer en met mij is het vrouwtje weer voor mij gaan schrijven. Ik had het een tijdje veel te druk om al mijn belevenissen te delen. Er was zoveel wat ik moest doen en ontdekken. En mijn vrouwtje had trouwens ook veel te weinig tijd om alles op te schrijven. Die moest zo nodig ook aandacht besteden aan de andere 'knuffels'. Anders voelen die zich achtergesteld zegt ze. En dat wil ze niet. Pff. Stelletje aanstellers. Ze snappen toch zeker ook wel dat ik het veel harder nodig heb? Als straf wilde ik eigenlijk niets meer vertellen. Mijn lippen stijf op elkaar houden. Maar toen zei het vrouwtje dat er heel veel mensen zijn die met mij meeleven en die het leuk vinden om mijn vooruitgang te volgen. Hmm, toen voelde ik me best een beetje belangrijk. :-) Zo veel aandacht en interesse ben ik helemaal niet gewend... Dus ja... hier zijn we weer!

Eigenlijk zijn hier geen woorden bij nodig. Gewoon een relaxte, bijzonder knappe kerel! :-)

Dag 60 – donderdag 10 oktober

Hoe vonden jullie het filmpje? Nu hebben jullie ook met eigen ogen kunnen zien hoe ik geniet van de liefkozingen van het vrouwtje. Ik heb niet gelogen hè? Ik blijf nog wel bang voor haar handen hoor. Maar niet voor de handschoen! Die is lekker zacht en zwart en dan voel ik die rare vingers niet zo door mijn haren bewegen. Heerlijk vind ik het als ze me met de handschoen aait. Vrouwtje denkt dat ik het niet door heb, maar ik zie heus wel dat ze me af en toe een beetje voor de gek houdt. Net als nu. Dan doet ze de handschoen maar half aan en dan aait ze me stiekem toch met een stukje van haar blote hand. Ach, ik doe maar net alsof ik het niet in de gaten heb. Om haar een plezier te doen. Ze doet ook zo haar best. ;-) En eigenlijk vind ik het ook helemaal zo eng niet. Maar ja, geef ze één vinger… Want ik weet wat er nu gaat gebeuren. Steeds als ik haar halve hand toelaat, doet ze stiekem de handschoen helemaal uit en aait ze me plotseling met haar volle hand. Ja hoor, daar gaan we weer… Met een schuin oog zie ik de handschoen op de grond vallen. Ik voel hoe het vrouwtje me met haar blote hand aait. Ik voel al haar vingers! Ik probeer het toch maar even vol te houden. Ik moet ook wel mijn best doen natuurlijk. Hmm. Weet je, het is eigenlijk best te verdragen. Het valt eigenlijk best wel mee. Zo spannend is het helemaal niet. Wow! Ja, dat vrouwtje van mij… die is nog best slim ook. Zo wen ik namelijk wel langzaam aan haar handen. Dan legt ze haar hand naast me neer. Ik weet wat ze wil. Ik ruik en snuffel. Helemaal uit mezelf. Zonder bang te worden!

Dag 61 – vrijdag

Let op, ze heeft weer iets nieuws bedacht hoor. Vrouwtje gaat op de grond zitten eten en wacht totdat ik naar haar toe kom. Ja, grapje zeker, zo gemakkelijk gaat dat niet! Gun me even de tijd ja? Dus ik blijf lekker in de rol van de krabpaal liggen en ga maar een dutje doen. Ze wil me aaien, maar dat laat ik niet toe. Toch raar. Als ze op de stoel zit, vind ik het prima. Maar als ze op de grond zit, vind ik het ineens doodeng. Hmm. Ach, dat zal uiteindelijk ook wel goed komen denk ik. Ik moet er gewoon even aan wennen.

Dag 62 - zaterdag

Om vrouwtje te laten weten dat ik haar echt heel lief vind, spring ik op een plankje van de krabpaal en vraag om een knuffel. (Dat doe ik echt!!) En daar krijg ik me toch een knuffelbeurt! Wow. Ik was zooo aan het genieten dat ik – oeps - ineens zo van de plank af rol. Neeeeheee. Gelukkig heb ik goeie nagels en kan ik me nog nét vasthouden. Anders was zo boems op de grond gevallen. Poeh. In het vervolg toch maar een beetje proberen mijn hoofd erbij te houden zeg.

Dag 63 – zondag

Vrouwtje en ik hebben inmiddels zo onze vaste gewoonten. Als ze naar beneden gaat, krijg ik bijvoorbeeld altijd nog een lekker snoepje. Dan weet ik dat ik weer flink mijn best heb gedaan. Ook nu dus. Ik heb het vandaag echt goed gedaan vind ik, dus ik ga er al helemaal voor zitten. Normaal legt ze het snoepje altijd een klein stukje bij me vandaan. Maar nu niet. Ze legt het snoepje zo met haar hand voor me neer. Pal voor mijn neus! Zo, die durft. Ik geef haar een klein tikje, maar pak toch snel het snoepje. En een tweede. Zonder bang te zijn! Weer een overwinning! Maar bij het derde snoepje gaan mijn haren ineens raar doen... Ze kriebelen en gaan recht overeind staan. Helemaal punkie ben ik. Bang dus. Vrouwtje weet weer genoeg… Maar ze kan het niet laten om zo toch nog even snel een foto van me te maken.

Ik zie er helemaal punkie uit als ik het even niet vertrouw :-)

Dag 64 - maandag

Weet je waar ik trouwens ook ontzettend bang voor ben? Voor die rare voeten! En nu doet het vrouwtje iets waar ik echt helemaal niks van snap. Ze zegt: "Boyke ik weet dat je heel erg bang bent voor mijn schoenen, dus trek ik die maar uit." WHAAA, ze trekt zomaar haar voeten van haar benen! Da's eng zeg! Gek mens. "Nee hoor Boyke" zegt ze "dit zijn niet mijn voeten, maar dit zijn schoenen. Die moeten wij dragen, omdat wij andere voeten hebben dan jullie. Ik laat ze hier staan, zodat je eraan kunt ruiken en er tikken tegen kunt geven zoveel je maar wilt. En dan zul je merken dat schoenen niet eng zijn en niets doen." Hmm. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken hoor… Maar goed, als vrouwtje denkt dat het werkt als ze haar nepvoeten hier bij me achterlaat… Misschien dat ik ze vannacht maar eens op mijn gemak ga bestuderen dan.

Vanalles en nog wat... en... de nepvoeten ;-)

Dag 65 - dinsdag

Vandaag is vrouwtje me weer aan het uitdagen. Het gaat nog steeds niet goed als ze met haar hand naar me toe komt, dus ga ik weer tikkertje spelen. Ik verstop me achter de paal. Zie haar hand, geef er een paar tikken op en ren dan weg. Als je graag een gratis tattoo wil hebben, dan moet je bij zijn! :-)

Dag 66 – woensdag 16 oktober

We gaan weer grondoefeningen doen. Het schaaltje met eten staat op de grond, maar ik kijk eerst de kat uit de boom. Niet dat er een boom in mijn kamer staat met een kat erin hoor. Was maar waar! Haha. Ik wacht even af wat er gaat gebeuren, want dat eten zet ze niet voor niets op de grond. Ik spring op de grond, snoep een beetje van het lekkers en… Ja hoor, ik wist dat er iets ging komen. Wil ze me aaien! Ho even, maar dat wil ik nog niet. Dus weg ben ik. Ik loop nu wel steeds meer door de kamer en ik ruik overal aan. Ook aan het dienblad, waar vanalles op staat. Ik kijk nog wel schichtig om me heen, maar het gaat steeds beter. Ja, ik ben best trots op mezelf.

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 7)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Boyke woont nu zo'n twee maanden bij Eveline. Twee maanden. Voor een jongvolwassen kat met zo'n intense angst voor mensen als Boyke, is twee maanden natuurlijk bij lange na niet voldoende om volledig 'om' te zijn. Dat weet ik uit eigen ervaring. Daarvoor hoef ik alleen maar naar mijn eigen Moor te kijken. Maar de vooruitgang die Eveline met Boyke in deze korte periode heeft geboekt is echt ongelofelijk. Die overtreft al mijn verwachtingen. Ik ken Boyke – toen nog Bliksem - natuurlijk behoorlijk goed. Heb hem een heel aantal maanden lang in het asiel meegemaakt. Een heel, heel bang manneke, dat extreem veel moeite had om ons ook maar een greintje vertrouwen te geven. En als ik dan nu lees, hoor én zie welke transformatie hij heeft doorgemaakt… Diepe bewondering voor Eveline. Wat een engelengeduld. En wat een toewijding. Eveline heeft vele uren met Boyke doorgebracht. Zittend, lezend, schrijvend, etend of tv-kijkend in zijn kamer. Ze bedacht het ene trucje na het andere, de ene uitdaging na de andere om steeds een beetje dichter in zijn buurt te komen. Letterlijk en figuurlijk. En langzaam maar zeker gaf Boyke zich over... 

Haar geheim? 'Ik ontspan hem en hij ontspant mij' zegt Eveline 'en die wisselwerking doet wonderen'. Ze geniet met volle teugen van de kleine man en die liefde en dat plezier voelt hij. Eveline is intens gelukkig met elke stap voorwaarts en minstens net zo trots op de knappe Boyke als een nieuwbakken moeder op de eerste stapjes van haar peuter. J Maar Boyke mag ook gewoon kat zijn, lekker zichzelf zijn en Eveline accepteert zijn veelvuldige stapjes achterwaarts. De kleine en grote terugvallen, die zo kenmerkend zijn voor een proces als dit. Pijn doet het haar soms wel, als ze de paniek en de angst in zijn ogen ziet. Maar teleurgesteld of boos… dat is ze nooit. Eveline heeft nog een lange weg te gaan, dat realiseert ze zich heel goed. Maar ze wil de Boyke van nu dolgraag met ons delen. Zonder woorden. Zonder tekst. Gewoon kijken… en genieten! Ik beloof jullie... het is de moeite waard. J

Boyke bij Eveline op 6 oktober 2013

Boyke bij Eveline op 8 oktober 2013

Tot de volgende keer. De groetjes van Eveline en een dikke knuffel van Boyke. 

Hoe is het nu met… Vasek! Die andere viervoeter met gebruiksaanwijzing.

Deze week geen verslag van de vorderingen van onze Boyke. Maar voor er nu een golf van protest komt… geen paniek, het is maar een tijdelijke onderbreking. Eveline heeft het even heel erg druk met een aantal andere zaken die haar dringende aandacht nodig hebben. Tot groot ongenoegen van Boyke overigens, die het inmiddels heerlijk vindt om een groot deel van de dag samen met zijn vrouwtje door te brengen. Ook hij moet het nu even doen met iets minder één-op-één momentjes. Maar ach, 'iets minder' is bij Eveline waarschijnlijk nog steeds een stuk meer dan het landelijk gemiddelde. Dus Boyke komt echt niks tekort hoor. ;-)

De break van Eveline en Boyke geeft me mooi de kans om jullie een korte update te geven van de vorderingen van die andere viervoeter: Vasek. Om tegemoet te komen aan de vele vragen die daarover gesteld worden. En omdat ik het altijd leuk vind om het te hebben over mijn favoriete 'knuffel met gebruiksaanwijzing'. :-) Het gaat goed met Vasek. Het nieuws waarop iedereen zit te wachten – dat hij een definitief thuis heeft gevonden – kan ik jullie helaas niet geven, maar buiten dat… doet hij het echt goed. Hij verbaast me nog iedere week met zijn vooruitgang. Soms doet hij ineens dingen, gewoon helemaal uit zichzelf, waarvan ik écht niet had verwacht dat hij ze nu al zou kunnen. Sinds deze week pakt hij bijvoorbeeld ineens snoepjes heel netjes aan. Normaal geef ik ze altijd op de platte hand, uit voorzorg. Zodat hij je niet meteen in de vingers heeft. Niet uit agressie, maar uit gretigheid. 'Rustig' is nou eenmaal niet iets dat in het woordenboek van Vasek voorkomt. :-) Maar deze week dacht ik… ach laat ik eens stoer doen… ik geef hem het snoepje eens op een normale manier. Hij keek me zo lief aan… Moet kunnen, dacht ik. Nou is 'het snoepje' in dit geval wel zo'n lang, plat reepje. Ik ben niet gek natuurlijk. Haha. De eerste keer was het een heel reepje, zodat er nog een beetje een veilige afstand zat tussen het uiteinde van het reepje en mijn vingers. Dat ging goed. Om uit te sluiten dat het een toevalstreffer was (want ook daar is ie een kei in) probeerde ik het nog eens met een heel reepje. Weer goed. Dus hem een keer of vier een half reepje gegeven. Nog steeds waren mijn vingers heel. Ik had nog geen krasje! Inmiddels zitten we op een kwart reepje. En dat is best een klein stukje kan ik je vertellen. Maar hij doet het supernetjes!! Het zal best wel weer eens mis gaan hoor. Het is en blijft immers een proces van 'twee stappen vooruit en één stap terug'. Maar ach, dat zien we dan wel weer. En hoe belangrijk zijn vingers nou helemaal!? ;-)

Bedelen om snoepjes... Een kunst die Vasek als geen ander verstaat. ;-)

Toevallig had ik het van de week met een collega nog erover… hoe veel Vasek vooruit gegaan is. En hoe gemakkelijk je dat soms – als je hem zo vaak ziet – vergeet. We moesten allebei meteen aan zijn inenting denken. Een paar weken geleden was het namelijk weer zover. Voor de derde keer alweer… Een trieste mijlpaal eigenlijk. Dat je al zo lang in het asiel zit, dat je aan je derde inenting toebent… Maar goed. Ik weet nog goed dat hij bij de eerste inenting verdoofd moest worden! Een andere manier was gewoon niet mogelijk… De tweede keer, vorig jaar, ging met veel geweld en agressie gepaard (vooral van zijn kant hoor) en het duurde echt wel een kwartier eer de dierenarts hem eindelijk kon prikken. Afschuwelijk. Maar dit jaar… en ik krijg gewoon bijna tranen in mijn ogen als ik eraan denk… heeft een collega van me (ik was er die dag ook nog niet!) hem gewoon met twee handen stevig bij zijn halsband vastgepakt en heeft de dierenarts hem geprikt. In nog geen twee minuten was het gepiept! Ongelofelijk toch? Hij heeft wel één kort grommetje geproduceerd. Er is dus nog steeds ruimte voor verbetering. Hahaha.

En dan gisteren… Gisteren is hij zeker zes keer achter de bal aangerend die ik weggooide én heeft ie hem keurig teruggebracht! Nou ja, keurig… Hij heeft hem voor mijn voeten gesmeten, waardoor het ding zeker nog een meter of twee doorrolde. Alles gaat nou eenmaal met evenveel passie bij Vasek. ;-) Maar ach, dat heeft ook zo zijn charme. Belangrijkste is dat hij écht leert om samen te spelen! En dan te bedenken dat je het tot een maand of 10 geleden niet moest wagen om in de buurt van zijn speeltje te komen… Het gebied in een straal van zo'n 15 meter rondom zijn bal of beestje was echt verboden terrein. Respecteerde je dat niet, dan kreeg je een razende Vasek achter je aan. Nu pak ik zijn speeltje voor zijn neus van de grond…

Wat een schatje hè...

Ach, er zijn zoveel grote en kleine dingen die hij nu goed doet. Dingen waar je nauwelijks bij stilstaat. Omdat ze al bijna gewoon en vanzelfsprekend zijn geworden. De manier waarop hij zich laat aan- en aflijnen bijvoorbeeld. Of dat ik me niet eens meer kan herinneren wanneer hij voor het laatst naar me gesnauwd heeft (eerlijk waar!). Of het feit dat iedereen zonder problemen bij hem op de wei kan komen en ook op een normale manier weer kan vertrekken (zelfs vreemden!). En als ik hem dan zie lopen… zij aan zij met de oude Davey… alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Zo trots!! Op beide kanjers trouwens. :-)

Dus ja… het gaat GOED met Vasek. Het enige waaraan het hem ontbreekt… is een warm en liefdevol eigen thuis. Maar ook dat gaat lukken! Vroeg of laat gaat er echt iemand komen die - net als ik - de prestatie én potentie van het kleine ventje op waarde weet te schatten… Iemand die niet op zoek is naar een 'kant-en-klare-knuffelkont'. Iemand die zelfs vrede heeft met een 'misschien-wel-nooit-knuffelkont'. Zo iemand komt. Ooit. Tenzij ik voor die tijd de loterij win natuurlijk, want dan gaat Vasek onmiddellijk met mij mee naar huis! Naar mijn nieuwe grote huis, waarin zowel Vasek als mijn 7 katten een heel gelukkig (zonodig gescheiden) leven kunnen leiden. :-)

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 6)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Links: Boyke in het asiel. Rechts: Boyke een maand of twee later bij Eveline. Need we say more? Wat een verschil hè! (Als je op de foto klikt, krijg je een groter exemplaar te zien... nog mooier!)

Dag 37 – dinsdag 17 september

Afgelopen nacht was ik flink uitgelaten en het vrouwtje vond het helemaal geweldig. Mijn dekentje lag zomaar ergens in de kamer en mijn nieuwe speeltje waar mijn brokjes in liggen, lag ook plat op de grond. Nou ja, nou moet ik wel zeggen dat dat torentje ook niet erg stevig staat en zeker niet als je er een beetje wild mee omgaat, zoals ik gedaan heb. Of ben ik zo'n sterke Boy en ken ik mijn eigen kracht niet? Ik vind de speeltjes ook steeds leuker. De veer waarmee ik in het begin geaaid werd, is nu een speeltje waar ik graag achteraan ga. Het gaat snel heen en weer en op en neer en nu is het spannend om het te pakken te krijgen. En het lukt me steeds weer, zoals jullie vorige week al op de foto hebben kunnen zien.

Dag 38 - woensdag

Elke dag word ik verwend en geaaid en als het vrouwtje even stopt… dan kroel ik met de krabpaal! Dan ziet ze dat ik nog meer wil. Slim hè. Dat vindt ze leuk. Sexy paaldanser noemt ze me dan. Hahaha. Wat een verschil hè met een paar weken geleden. Het lijkt zoooo ver weg dat ik nog in het asiel zat. Maar het is pas een dikke 5 weken geleden en het vrouwtje zegt dat dat helemaal niet lang is. Hmm, daar moet ik even over nadenken hoor.

Ik kijk naar buiten en zie ineens iets voor mijn pootjes bewegen. Ik kijk en voel met mijn pootje… Wat zou dat nu toch zijn? "Een klein spinnetje Boyke" zegt het vrouwtje "die doet niks". Ja, ja. Ze kan me nog meer vertellen… Die doet niks… Ik zal toch maar voorzichtig zijn. Stel je voor dat het spinnetje ineens op me af springt… duh… en dat ik dan zo erg schrik dat ik op de grond val… of dat ie zo ineens in mijn oor springt… En dan? Zo'n ding krijgen we daar toch nooit meer uit!? Ik kijk nog eens een keer en… Poeh, gelukkig, het kleine ding kruipt ergens onder. Nu kan mij niets meer gebeuren.

Alsof er nog niet genoeg veranderd is in mijn kamer… De krabpaal gaat eruit! Oei, ow nee, niet mijn schuilplekje weg hè? Nee, er komt een andere voor in de plaats. Hmmm, een beetje een zielig ding als je het mij vraagt. Eerst had ik er een met 3 poten en deze heeft maar 1 poot. Ik kijk het vrouwtje aan en net als ik flink wil gaan protesteren begrijp ik ineens waarom ze dit gedaan heeft. "Nou Boyke, vind je dit niet fijner?" vraagt ze. "Nu kan ik je beter zien en gemakkelijker aaien". Ja, zo had ik het nog niet bekeken, maar ze heeft wel gelijk. Wat een slimpie zeg! :-)

De nieuwe krabpaal bevalt Boyke wel! :-)

Dag 39 - donderdag

Vrouwtje, ik ben dolblij met de krabpaal! Ik voel me lekker op mijn gemak. Nou hoef ik niet meer te loeren of dat er misschien een hand onverwachts achter een paal vandaan komt – da's best eng hoor - en bovenop is niet te hoog, zodat ik toch nog dicht bij je ben en we lekker samen ontspannen tv kunnen kijken. Gouwe zet vrouwtje!

Dag 40 - vrijdag

Ik heb wel een dag honger geleden man. Jemig. Weet je nog dat nieuwe speel-eet torentje dat omgevallen was? Nou durf ik dus niet meer zo hard met mijn pootje te duwen. Ben bang dat het weer omvalt. Maar als je niet met je pootje in die gaatjes gaat, dan vallen er geen brokjes naar beneden… Dus vrouwtje deed het voor met haar hand. Zo moet je dat doen Boyke, zegt ze. Gelukkig vallen er een paar brokjes naar beneden. Nou hoef ik het niet te doen! Haha Maar ik zal het toch moeten leren… Ik moet toch eten? En vrouwtje komt waarschijnlijk niet tig keer op een dag met haar hand tegen mijn torentje duwen… Hmm, nee, ik denk het niet hè. En tis ook wel een grappig ding… Je speelt ermee en dan word je nog beloond ook! Goed geregeld.

Dag 41 - zaterdag

Een rustige dag vandaag. Geen veranderingen. Nee, vandaag heb ik weinig te melden. Maar geen nieuws is goed nieuws hoor.

Dag 42 - zondag

Je zou verwachten dat ik weer een geweldige luie zondag zou hebben. Nou, niets is minder waar… Het begint heel goed. Het vrouwtje doet haar dagelijkse dingen in mijn kamer, de vloer, mijn toiletje, schoon water. En als dat allemaal gebeurd is, komt ze bij me zitten met haar ontbijtje en een schaaltje lekker zacht eten voor mij. Als ze klaar is met eten begint ze me te knuffelen. Ik vind het zo heerlijk dat ik in een super-relaxte houding ga liggen… Dus het vrouwtje denkt natuurlijk weer 'hier wil ik een foto van knippen, zodat iedereen kan meegenieten'. Daar gaan we weer… Ik heb het nog zo gezegd vorige week! Ze pakt dat ding en ik raak helemaal in paniek. Word heel onrustig, loop door de kamer om me ergens te kunnen verstoppen. Ik kijk het vrouwtje aan en slaak een kreet van angst. Help, help! We begrijpen allebei niet wat me overkomt. Het vrouwtje heeft zo'n medelijden met me dat er zelfs druppeltjes water uit haar ogen komen… "Oh Boyke" zegt ze "wat is er toch met je gebeurd?" Ze kan me niet troosten en laat me alleen om tot rust te komen. Als ze even later terugkomt, begin ik wel even te blazen… Maar als ze gaat zitten en haar schrijfboek op haar schoot legt, word ik weer rustig en ga dicht in haar buurt liggen…

Dag 43 - maandag 23 september

Ik lig nog een beetje gespannen te wachten op het vrouwtje. Heel langzaam ontdooi ik. Ik sluit mijn ogen totdat ik nog door een spleetje kan zien wat er gebeurt. Gelukkig niks. Lekker rustig dus. Ik sluit mijn ogen helemaal. Dan staat vrouwtje op en komt met het krabbertje naar me toe. Ze wil me voorzichtig benaderen en niet meteen met haar hand op me afkomen. Na dat drama van gisteren… Pfff. Maar ik laat haar merken dat ik me helemaal op mijn gemak voel. En dat ik dat gedoe van gisteren vergeten ben. Ze mag me weer met haar hand aaien, al blijf ik wel een beetje op mijn hoede. Ik ga liggen en begin mijn vacht te verzorgen. Ja, ook ik heb elke dag een wasbeurt nodig. Om er goed en gezond uit te zien. Als ik klaar ben met mijn verzorging, ga ik languit op de vensterbank liggen en geniet van de warme zon op mijn lichaam. Ja hoor, he is back… de ontspannen Boyke.

Dikke knuf van mij en de groetjes van mijn vrouwtje!

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 5)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Eveline en Boyke hebben een weekje vrij genomen. Even een paar dagen zonder pottenkijkers. Of meelezers. ;-) We pakken de draad weer op bij woensdag 11 september.

Nou vooruit dan... één foto uit de 'vrije week'. :-) Boyke op zaterdag 7 september. Hij laat zich zonder mopperen over zijn rug aaien!

Dag 31 - woensdag 11 september

Oei, ik heb last van mijn ochtendhumeur. Ja, wat wil je ook… ik ben een nachtdier… En dan is half 8 s' morgens veeeeel te vroeg om kunstjes te doen waarvoor je heel wakker moet zijn. De hele dag zat ik niet lekker in mijn vel. Ik werd ook steeds afgeleid door vogeltjes die voorbij vlogen en dartelende vlinders en zelfs een spinnetje dat zich langzaam naar beneden liet glijden. Op zich wel hele leuke en zelfs hele mooie diertjes die ik zag, maar toch… nee ik voelde me nog steeds niet op mijn gemak. Vrouwtje merkte het ook, want ik stond steeds in de aanvalshouding. Klaar om haar een flinke tik te geven.

En dan staat ze toch weer voor mijn neus en wil ze een foto van me knippen. Maar dat gaat zomaar niet. Dus ik blaas. Waarom weet ik ook niet, maar ik vind het maar niks. Als ik iets leuks doe, moet ik meteen op de foto. Vrouwtje is dan zo trots op me, wil de mooie momentjes voor altijd vastleggen. En aan iedereen laten zien. Dat zegt ze tegen me. Ja hallo. Aan iedereen? Nee, dan wachten we toch nog maar even met knippen hoor. Ze weet toch dat ik nog een beetje bang ben voor dat zwarte geval. En dan trek ik altijd zo'n raar hoofd... Ik wil niet dat iedereen me zo ziet hoor. Ze wacht nog maar even, totdat ik er zelf aan toe ben. Dan kan ze ook een echt mooie foto van me maken. Want ik wil er natuurlijk wel goed uitzien als jullie me bekijken. Ik ben een beetje ijdel, maar dat mag toch wel?

Boyke geniet van het samen spelen! Hij komt echt steeds meer los. Gelukkig lukt het Eveline stiekem toch wel om nog wat mooie plaatjes te schieten voor ons. :-)

Dag 32 - donderdag

Vannacht wilde ik kijken wat het vrouwtje allemaal opgeschreven had. Ik was wel nieuwsgierig. En ze moet geen rare dingen over me vertellen natuurlijk. Maar omdat ik geen handen heb net als jullie, ging het niet helemaal goed. Alles lag op de grond. Oei, oei en nu? Ik wist niet hoe ik het allemaal weer op zijn plaats moet krijgen. Dus besloot ik het maar te laten liggen en te wachten hoe het vrouwtje zou reageren. Ik ben rustig op mijn troon gaan liggen wachten.

Het is ochtend, de deur gaat open, daar komt ze… Ik ben benieuwd… Maar het enige dat ze zegt is: "Goeie morgen Boyke. Oh Boyke, wat grappig, heb je weer iets nieuws ontdekt? Goed van jou hoor! Maar als je wil weten wat ik opgeschreven heb, zal ik het wel voorlezen hoor." Wat een wereldvrouwtje heb ik toch hè! :-)

Dag 33 - vrijdag

Het vrouwtje wil steeds foto's maken, maar op de een of andere manier werkt dat bij mij niet zo goed. Want als dat ding tevoorschijn komt, begin ik meteen te blazen. Vraag me niet waarom, maar ik vind het gewoon een raar en eng ding. En dan dat geklik en af en toe komt er zelfs ineens een hele felle lichtflits uit! Dan schrik ik me het laplazarus man. Vrouwtje zegt steeds dat ik niet zo raar moet doen en dat het ding me niet zal opeten… Nou dat weet ik zo net nog niet hoor... Hmm, het zal wel even duren voordat ik er vertrouwen in heb… En dan mag ze foto's maken zoveel ze maar wil!

Hoewel ik weet dat het heel fijn is om met haar hand geaaid te worden, geef ik haar toch een paar flinke tikken op haar hand. Nou, dan niet Boyke, zegt ze. Zullen we het dan met een speeltje proberen? Ach, daar heb ik ook geen zin in. Ik ga lekker luieren in de zon, misschien straks. Maar ook later op de dag heb ik nog steeds geen zin. Dus we wachten wel af wat morgen brengt.

Persoonlijk mijn absoluut favoriete foto tot nu toe! Wat ziet hij er heerlijk ontspannen en gelukkig uit...

Dag 34 - zaterdag

Soms is het net alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Begrijpen doe ik het niet. Vandaag ook weer. Ik heb veel naar het vrouwtje geblazen. En toen ging het ineens weer goed. Was ik rustig en blij toen het vrouwtje dicht bij me kwam zitten. Gezellig, zo samen. Maar wat krijgen we nou? Ik loop over de vensterbank en ga naar mijn schuilplaats. Ik trek me weer terug. Wat ben ik toch een rare hè, ik weet ook niet waarom... Vrouwtje staat op en verlaat de kamer. Shit. Dan komt ze weer terug en gaat weer zitten. Ik ren snel de vensterbank op en ga - vreemd genoeg - heel dicht bij haar liggen terwijl ze aan het schrijven is. Ben ineens heel ontspannen, eet van het lekkere hapje dat ze voor me neergezet heeft, strek me daarna heerlijk uit en ga naar mijn bedje. Het vrouwtje snapt hier niks van en ik al helemaal niet… Ik lijk wel een knipperlicht zegt het vrouwtje. Van groen, naar oranje, naar rood, naar groen, naar oranje, enzovoort. Ik heb geen flauw idee wat ze daarmee bedoelt. Ik ben altijd rood hoor! Maar goed, ik ga wél lekker ontspannen de nacht in. Welterusten allemaal!

Van rood naar groen in slechts enkele minuten tijd... :-) Het is dus ook vaak omgekeerd. 

Dag 35 - zondag

Goeiemorgen allemaal! Ik voel me geweldig vandaag! Rustig en ontspannen lig ik te wachten wat de dag zal brengen. Heel stoer loop ik naar de plek waar ik heel dicht bij het vrouwtje kan zijn. Ik lig lekker languit te genieten van de zon. Dit heb ik nog niet meegemaakt… zo'n heerlijke rust in mijn lichaam... Ik kan niet uitleggen hoe het voelt; alsof ik zweef en alle spanning uit mijn lijf vloeit. Vrouwtje laat me lekker rustig mijn gang gaan. Alles wat ze zegt is: "Lekker genieten Boyke, dit heb je verdiend." Echt een heeeeerlijke dag vandaag. :-)

Dag 36 - maandag

Geeuw, even uitrekken hoor. Een nieuwe week begint weer, dus word ik vroeg wakker gemaakt. Niets voor mij zo vroeg… Ik blaas, ik brom en blaas nog eens. Nee, kom straks maar terug, want ik heb nu nergens zin in. 's Middags is er niet veel veranderd. Het vrouwtje komt en gaat maar weer. Soms voel ik me daar wel heel rottig onder hoor. Ze doet zo haar best voor me… Waarom doe ik toch zo raar? Maar ze reageert nooit vervelend als ik lelijk tegen haar doe. Nooit. Ik denk dat ze me echt goed begrijpt… misschien wel beter dan ik mezelf begrijp.

Spannend... weer iets nieuws voor de kleine Boyke! Hoe zal hij daarop reageren?

Vanavond ben ik weer een andere Boyke. Gelukkig! Misschien omdat ik weer iets leuks op mijn kamer gekregen heb? Spannend!! Nou ja… Ik weet eigenlijk nog niet of het echt iets leuks is. Maar het ziet er wel grappig en interessant uit. Ik ga vannacht wel kijken en ruiken wat het is. Want je weet, ik ben een nachtdier en 's nachts slapen de meeste mensen en dan word ik niet gestoord als ik op ontdekkingsreis ga. Ooooh, vergeet ik het bijna te vertellen! Het grote nieuws!! Als het vrouwtje mij aait, dan trilt er iets in mijn keeltje en dat maakt geluid. Dat gaat van prrrrrr prrrrrrr. Een hele nieuwe ervaring voor mij!! En het vrouwtje vindt het geweldig goed van me. Eerlijk gezegd hoef ik er niks voor te doen, het gaat vanzelf, maar ik vind het wel leuk dat ze zo blij is. Het gebeurt wel alleen als ik iets heeeel lekker vind. Ik vind het ook zo geweldig fijn als het vrouwtje in mijn buurt is. Ze is rustig en dan voel ik me op mijn gemak. Dat ziet ze ook, want dan sluit ik mijn ogen en begin te wiebelen alsof ik zo omval en in slaap val. Lieve luilak, noemt ze me dan. En dan klinkt ze altijd heel erg lief. Mijn lieve, lieve vrouwtje…

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 4)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Dag 17 - woensdag 28 augustus

Oh, het wordt steeds spannender… Vrouwtjes hand komt steeds dichterbij. Ik geef steeds tikken, maar ze reageert niet. Dus wat doe ik? Ik kom dichterbij en snuffel aan haar hand! Nou niks mis mee. :-) Soms is het wel grappig, als ik haar een tik geef, blijf ik weleens met 1 nageltje in haar dunne vel vastzitten. Maar dat vindt ze niet erg, want ze weet dat ik niet doortrek en mijn nageltje intrek. Ik ben echt wel voorzichtig met mijn vrouwtje hoor…

Dag 18 - donderdag

Ze heeft weer iets verzonnen... Op het krabbertje ligt een stukje kaas. Daar laat ze me aan ruiken. Het ziet er heel lekker uit, dus ik lik eraan. Mmmmm, smaakt écht lekker! En nu komt het… ze aait met een paar vingers over mijn bolletje!! Dat vond ik fijn, totdat ik haar hand zag. Ik schrok en gaf haar een tik, maar dan anders dan anders. Ze voelde dat ik er nog niet aan toe was en stopte met alles. Kijk, daarom waardeer ik mijn vrouwtje zo. Ik mag zelf het tempo aangeven…

Dag 19 – vrijdag

Geen dag is hetzelfde. Dus ook deze dag niet. Ik was ontzettend chagrijnig. Ik ging al flink tekeer voordat het vrouwtje binnen was. Ze kon me ook niet verleiden met kaas en zeker niet met haar hand. Daar gaf ik flinke tikken op en deze keer wel met mijn nagels. Zo heeft iedereen weleens een slechte dag. Vrouwtje heeft er alle begrip voor en gaat haar broodje eten en haar koffie rustig drinken en daarna laat ze me met rust. 's Middags was mijn bui weer over en toen ze me zag liggen in een dromerige houding liet ze me lekker slapen.

Dag 20 - zaterdag

Een heerlijke rustige dag vandaag. Ik hoef helemaal niks, kon vanmorgen lekker uitslapen en mag de hele dag lekker luieren. Het heeft me goed gedaan. Ik ben nog nooit zo ontspannen geweest. Vouwtje heeft uren bij mij gezeten en zag hoe relaxed ik was. Het maakte haar gelukkig zei ze.

Dag 21 - zondag

Na zo'n dag als gisteren, kan ik er weer tegenaan. Weer een stukje verleden achter me gelaten. Ik krijg een kommetje met iets heerlijks voorgeschoteld, maar zoals je op de foto ziet ben ik nog een beetje verlegen…

Maar de verleiding is zó groot en mijn angst is toch al een eind verdwenen… Ik stap er gewoon op af. Ik doe het gewoon en kijk…!! Ik geniet van het eten en jullie mogen genieten van de foto's die vrouwtje hier van heeft gemaakt. Daar hoef ik verder niets over te vertellen en met mijn mond vol gaat dat ook niet. ;-) En intussen geniet ik trouwens ook van het contact met het vrouwtje!!

En als je buikje vol is, ga je toch een lekker dutje doen? Dat doe ik dus ook. Tot morgen! 

Dag 22 - maandag

Vrouwtje zei vanmorgen tegen me: Boyke vandaag heb ik het heel erg druk, dus je moet het even met minder aandacht doen. Ja ja, druk druk, mensen hebben het altijd druk en als je ze vraagt 'wat heb je de hele dag gedaan?', moeten ze diep nadenken… Wat heb ik gedaan? Ik vind het niet erg, want ik doe lekker mijn eigen ding. Spelen met mijn speeltjes, krabpaal op en af en naar buiten kijken hoe mijn soortgenootjes daar aan het luieren zijn. Heerlijk! Nou ik kom mijn dag wel door hoor.

Dag 23 - dinsdag

Een geweldige vooruitgang vandaag! Ik ga zelfs naar vrouwtje toe om geaaid te worden!! Hoe vinden jullie dat? Ik laat het zelfs toe dat ze over mijn rug aait. Is dat niet geweldig? Ik zal jullie vertellen hoe dat komt. Vrouwtje kwam binnen en had weer een schaaltje met wat lekkers. Boyke, zei ze, nu moet je er wel iets voor doen jongen. Goh, eerst krijg ik het zo en nu moet ik er ineens iets voor doen!? Nou ja, omdat ik toch wel heel erg dol ben op dat lekkere hapje, wil ik er wel iets voor doen. Dus ik loop naar vrouwtje toe en ze begint me te aaien. Eerst met het krabbertje en toen met haar hand… Zo over mijn rug! En ik vond me dat toch lekker!! Maar niet al te lang, want ik wil dat lekkere hapje. :-)

Willen jullie nog een mooie foto van een knappe knul zien? Komt ie…