Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 6)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Links: Boyke in het asiel. Rechts: Boyke een maand of twee later bij Eveline. Need we say more? Wat een verschil hè! (Als je op de foto klikt, krijg je een groter exemplaar te zien... nog mooier!)

Dag 37 – dinsdag 17 september

Afgelopen nacht was ik flink uitgelaten en het vrouwtje vond het helemaal geweldig. Mijn dekentje lag zomaar ergens in de kamer en mijn nieuwe speeltje waar mijn brokjes in liggen, lag ook plat op de grond. Nou ja, nou moet ik wel zeggen dat dat torentje ook niet erg stevig staat en zeker niet als je er een beetje wild mee omgaat, zoals ik gedaan heb. Of ben ik zo'n sterke Boy en ken ik mijn eigen kracht niet? Ik vind de speeltjes ook steeds leuker. De veer waarmee ik in het begin geaaid werd, is nu een speeltje waar ik graag achteraan ga. Het gaat snel heen en weer en op en neer en nu is het spannend om het te pakken te krijgen. En het lukt me steeds weer, zoals jullie vorige week al op de foto hebben kunnen zien.

Dag 38 - woensdag

Elke dag word ik verwend en geaaid en als het vrouwtje even stopt… dan kroel ik met de krabpaal! Dan ziet ze dat ik nog meer wil. Slim hè. Dat vindt ze leuk. Sexy paaldanser noemt ze me dan. Hahaha. Wat een verschil hè met een paar weken geleden. Het lijkt zoooo ver weg dat ik nog in het asiel zat. Maar het is pas een dikke 5 weken geleden en het vrouwtje zegt dat dat helemaal niet lang is. Hmm, daar moet ik even over nadenken hoor.

Ik kijk naar buiten en zie ineens iets voor mijn pootjes bewegen. Ik kijk en voel met mijn pootje… Wat zou dat nu toch zijn? "Een klein spinnetje Boyke" zegt het vrouwtje "die doet niks". Ja, ja. Ze kan me nog meer vertellen… Die doet niks… Ik zal toch maar voorzichtig zijn. Stel je voor dat het spinnetje ineens op me af springt… duh… en dat ik dan zo erg schrik dat ik op de grond val… of dat ie zo ineens in mijn oor springt… En dan? Zo'n ding krijgen we daar toch nooit meer uit!? Ik kijk nog eens een keer en… Poeh, gelukkig, het kleine ding kruipt ergens onder. Nu kan mij niets meer gebeuren.

Alsof er nog niet genoeg veranderd is in mijn kamer… De krabpaal gaat eruit! Oei, ow nee, niet mijn schuilplekje weg hè? Nee, er komt een andere voor in de plaats. Hmmm, een beetje een zielig ding als je het mij vraagt. Eerst had ik er een met 3 poten en deze heeft maar 1 poot. Ik kijk het vrouwtje aan en net als ik flink wil gaan protesteren begrijp ik ineens waarom ze dit gedaan heeft. "Nou Boyke, vind je dit niet fijner?" vraagt ze. "Nu kan ik je beter zien en gemakkelijker aaien". Ja, zo had ik het nog niet bekeken, maar ze heeft wel gelijk. Wat een slimpie zeg! :-)

De nieuwe krabpaal bevalt Boyke wel! :-)

Dag 39 - donderdag

Vrouwtje, ik ben dolblij met de krabpaal! Ik voel me lekker op mijn gemak. Nou hoef ik niet meer te loeren of dat er misschien een hand onverwachts achter een paal vandaan komt – da's best eng hoor - en bovenop is niet te hoog, zodat ik toch nog dicht bij je ben en we lekker samen ontspannen tv kunnen kijken. Gouwe zet vrouwtje!

Dag 40 - vrijdag

Ik heb wel een dag honger geleden man. Jemig. Weet je nog dat nieuwe speel-eet torentje dat omgevallen was? Nou durf ik dus niet meer zo hard met mijn pootje te duwen. Ben bang dat het weer omvalt. Maar als je niet met je pootje in die gaatjes gaat, dan vallen er geen brokjes naar beneden… Dus vrouwtje deed het voor met haar hand. Zo moet je dat doen Boyke, zegt ze. Gelukkig vallen er een paar brokjes naar beneden. Nou hoef ik het niet te doen! Haha Maar ik zal het toch moeten leren… Ik moet toch eten? En vrouwtje komt waarschijnlijk niet tig keer op een dag met haar hand tegen mijn torentje duwen… Hmm, nee, ik denk het niet hè. En tis ook wel een grappig ding… Je speelt ermee en dan word je nog beloond ook! Goed geregeld.

Dag 41 - zaterdag

Een rustige dag vandaag. Geen veranderingen. Nee, vandaag heb ik weinig te melden. Maar geen nieuws is goed nieuws hoor.

Dag 42 - zondag

Je zou verwachten dat ik weer een geweldige luie zondag zou hebben. Nou, niets is minder waar… Het begint heel goed. Het vrouwtje doet haar dagelijkse dingen in mijn kamer, de vloer, mijn toiletje, schoon water. En als dat allemaal gebeurd is, komt ze bij me zitten met haar ontbijtje en een schaaltje lekker zacht eten voor mij. Als ze klaar is met eten begint ze me te knuffelen. Ik vind het zo heerlijk dat ik in een super-relaxte houding ga liggen… Dus het vrouwtje denkt natuurlijk weer 'hier wil ik een foto van knippen, zodat iedereen kan meegenieten'. Daar gaan we weer… Ik heb het nog zo gezegd vorige week! Ze pakt dat ding en ik raak helemaal in paniek. Word heel onrustig, loop door de kamer om me ergens te kunnen verstoppen. Ik kijk het vrouwtje aan en slaak een kreet van angst. Help, help! We begrijpen allebei niet wat me overkomt. Het vrouwtje heeft zo'n medelijden met me dat er zelfs druppeltjes water uit haar ogen komen… "Oh Boyke" zegt ze "wat is er toch met je gebeurd?" Ze kan me niet troosten en laat me alleen om tot rust te komen. Als ze even later terugkomt, begin ik wel even te blazen… Maar als ze gaat zitten en haar schrijfboek op haar schoot legt, word ik weer rustig en ga dicht in haar buurt liggen…

Dag 43 - maandag 23 september

Ik lig nog een beetje gespannen te wachten op het vrouwtje. Heel langzaam ontdooi ik. Ik sluit mijn ogen totdat ik nog door een spleetje kan zien wat er gebeurt. Gelukkig niks. Lekker rustig dus. Ik sluit mijn ogen helemaal. Dan staat vrouwtje op en komt met het krabbertje naar me toe. Ze wil me voorzichtig benaderen en niet meteen met haar hand op me afkomen. Na dat drama van gisteren… Pfff. Maar ik laat haar merken dat ik me helemaal op mijn gemak voel. En dat ik dat gedoe van gisteren vergeten ben. Ze mag me weer met haar hand aaien, al blijf ik wel een beetje op mijn hoede. Ik ga liggen en begin mijn vacht te verzorgen. Ja, ook ik heb elke dag een wasbeurt nodig. Om er goed en gezond uit te zien. Als ik klaar ben met mijn verzorging, ga ik languit op de vensterbank liggen en geniet van de warme zon op mijn lichaam. Ja hoor, he is back… de ontspannen Boyke.

Dikke knuf van mij en de groetjes van mijn vrouwtje!

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 5)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Eveline en Boyke hebben een weekje vrij genomen. Even een paar dagen zonder pottenkijkers. Of meelezers. ;-) We pakken de draad weer op bij woensdag 11 september.

Nou vooruit dan... één foto uit de 'vrije week'. :-) Boyke op zaterdag 7 september. Hij laat zich zonder mopperen over zijn rug aaien!

Dag 31 - woensdag 11 september

Oei, ik heb last van mijn ochtendhumeur. Ja, wat wil je ook… ik ben een nachtdier… En dan is half 8 s' morgens veeeeel te vroeg om kunstjes te doen waarvoor je heel wakker moet zijn. De hele dag zat ik niet lekker in mijn vel. Ik werd ook steeds afgeleid door vogeltjes die voorbij vlogen en dartelende vlinders en zelfs een spinnetje dat zich langzaam naar beneden liet glijden. Op zich wel hele leuke en zelfs hele mooie diertjes die ik zag, maar toch… nee ik voelde me nog steeds niet op mijn gemak. Vrouwtje merkte het ook, want ik stond steeds in de aanvalshouding. Klaar om haar een flinke tik te geven.

En dan staat ze toch weer voor mijn neus en wil ze een foto van me knippen. Maar dat gaat zomaar niet. Dus ik blaas. Waarom weet ik ook niet, maar ik vind het maar niks. Als ik iets leuks doe, moet ik meteen op de foto. Vrouwtje is dan zo trots op me, wil de mooie momentjes voor altijd vastleggen. En aan iedereen laten zien. Dat zegt ze tegen me. Ja hallo. Aan iedereen? Nee, dan wachten we toch nog maar even met knippen hoor. Ze weet toch dat ik nog een beetje bang ben voor dat zwarte geval. En dan trek ik altijd zo'n raar hoofd... Ik wil niet dat iedereen me zo ziet hoor. Ze wacht nog maar even, totdat ik er zelf aan toe ben. Dan kan ze ook een echt mooie foto van me maken. Want ik wil er natuurlijk wel goed uitzien als jullie me bekijken. Ik ben een beetje ijdel, maar dat mag toch wel?

Boyke geniet van het samen spelen! Hij komt echt steeds meer los. Gelukkig lukt het Eveline stiekem toch wel om nog wat mooie plaatjes te schieten voor ons. :-)

Dag 32 - donderdag

Vannacht wilde ik kijken wat het vrouwtje allemaal opgeschreven had. Ik was wel nieuwsgierig. En ze moet geen rare dingen over me vertellen natuurlijk. Maar omdat ik geen handen heb net als jullie, ging het niet helemaal goed. Alles lag op de grond. Oei, oei en nu? Ik wist niet hoe ik het allemaal weer op zijn plaats moet krijgen. Dus besloot ik het maar te laten liggen en te wachten hoe het vrouwtje zou reageren. Ik ben rustig op mijn troon gaan liggen wachten.

Het is ochtend, de deur gaat open, daar komt ze… Ik ben benieuwd… Maar het enige dat ze zegt is: "Goeie morgen Boyke. Oh Boyke, wat grappig, heb je weer iets nieuws ontdekt? Goed van jou hoor! Maar als je wil weten wat ik opgeschreven heb, zal ik het wel voorlezen hoor." Wat een wereldvrouwtje heb ik toch hè! :-)

Dag 33 - vrijdag

Het vrouwtje wil steeds foto's maken, maar op de een of andere manier werkt dat bij mij niet zo goed. Want als dat ding tevoorschijn komt, begin ik meteen te blazen. Vraag me niet waarom, maar ik vind het gewoon een raar en eng ding. En dan dat geklik en af en toe komt er zelfs ineens een hele felle lichtflits uit! Dan schrik ik me het laplazarus man. Vrouwtje zegt steeds dat ik niet zo raar moet doen en dat het ding me niet zal opeten… Nou dat weet ik zo net nog niet hoor... Hmm, het zal wel even duren voordat ik er vertrouwen in heb… En dan mag ze foto's maken zoveel ze maar wil!

Hoewel ik weet dat het heel fijn is om met haar hand geaaid te worden, geef ik haar toch een paar flinke tikken op haar hand. Nou, dan niet Boyke, zegt ze. Zullen we het dan met een speeltje proberen? Ach, daar heb ik ook geen zin in. Ik ga lekker luieren in de zon, misschien straks. Maar ook later op de dag heb ik nog steeds geen zin. Dus we wachten wel af wat morgen brengt.

Persoonlijk mijn absoluut favoriete foto tot nu toe! Wat ziet hij er heerlijk ontspannen en gelukkig uit...

Dag 34 - zaterdag

Soms is het net alsof ik weer helemaal opnieuw moet beginnen. Begrijpen doe ik het niet. Vandaag ook weer. Ik heb veel naar het vrouwtje geblazen. En toen ging het ineens weer goed. Was ik rustig en blij toen het vrouwtje dicht bij me kwam zitten. Gezellig, zo samen. Maar wat krijgen we nou? Ik loop over de vensterbank en ga naar mijn schuilplaats. Ik trek me weer terug. Wat ben ik toch een rare hè, ik weet ook niet waarom... Vrouwtje staat op en verlaat de kamer. Shit. Dan komt ze weer terug en gaat weer zitten. Ik ren snel de vensterbank op en ga - vreemd genoeg - heel dicht bij haar liggen terwijl ze aan het schrijven is. Ben ineens heel ontspannen, eet van het lekkere hapje dat ze voor me neergezet heeft, strek me daarna heerlijk uit en ga naar mijn bedje. Het vrouwtje snapt hier niks van en ik al helemaal niet… Ik lijk wel een knipperlicht zegt het vrouwtje. Van groen, naar oranje, naar rood, naar groen, naar oranje, enzovoort. Ik heb geen flauw idee wat ze daarmee bedoelt. Ik ben altijd rood hoor! Maar goed, ik ga wél lekker ontspannen de nacht in. Welterusten allemaal!

Van rood naar groen in slechts enkele minuten tijd... :-) Het is dus ook vaak omgekeerd. 

Dag 35 - zondag

Goeiemorgen allemaal! Ik voel me geweldig vandaag! Rustig en ontspannen lig ik te wachten wat de dag zal brengen. Heel stoer loop ik naar de plek waar ik heel dicht bij het vrouwtje kan zijn. Ik lig lekker languit te genieten van de zon. Dit heb ik nog niet meegemaakt… zo'n heerlijke rust in mijn lichaam... Ik kan niet uitleggen hoe het voelt; alsof ik zweef en alle spanning uit mijn lijf vloeit. Vrouwtje laat me lekker rustig mijn gang gaan. Alles wat ze zegt is: "Lekker genieten Boyke, dit heb je verdiend." Echt een heeeeerlijke dag vandaag. :-)

Dag 36 - maandag

Geeuw, even uitrekken hoor. Een nieuwe week begint weer, dus word ik vroeg wakker gemaakt. Niets voor mij zo vroeg… Ik blaas, ik brom en blaas nog eens. Nee, kom straks maar terug, want ik heb nu nergens zin in. 's Middags is er niet veel veranderd. Het vrouwtje komt en gaat maar weer. Soms voel ik me daar wel heel rottig onder hoor. Ze doet zo haar best voor me… Waarom doe ik toch zo raar? Maar ze reageert nooit vervelend als ik lelijk tegen haar doe. Nooit. Ik denk dat ze me echt goed begrijpt… misschien wel beter dan ik mezelf begrijp.

Spannend... weer iets nieuws voor de kleine Boyke! Hoe zal hij daarop reageren?

Vanavond ben ik weer een andere Boyke. Gelukkig! Misschien omdat ik weer iets leuks op mijn kamer gekregen heb? Spannend!! Nou ja… Ik weet eigenlijk nog niet of het echt iets leuks is. Maar het ziet er wel grappig en interessant uit. Ik ga vannacht wel kijken en ruiken wat het is. Want je weet, ik ben een nachtdier en 's nachts slapen de meeste mensen en dan word ik niet gestoord als ik op ontdekkingsreis ga. Ooooh, vergeet ik het bijna te vertellen! Het grote nieuws!! Als het vrouwtje mij aait, dan trilt er iets in mijn keeltje en dat maakt geluid. Dat gaat van prrrrrr prrrrrrr. Een hele nieuwe ervaring voor mij!! En het vrouwtje vindt het geweldig goed van me. Eerlijk gezegd hoef ik er niks voor te doen, het gaat vanzelf, maar ik vind het wel leuk dat ze zo blij is. Het gebeurt wel alleen als ik iets heeeel lekker vind. Ik vind het ook zo geweldig fijn als het vrouwtje in mijn buurt is. Ze is rustig en dan voel ik me op mijn gemak. Dat ziet ze ook, want dan sluit ik mijn ogen en begin te wiebelen alsof ik zo omval en in slaap val. Lieve luilak, noemt ze me dan. En dan klinkt ze altijd heel erg lief. Mijn lieve, lieve vrouwtje…

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 4)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Dag 17 - woensdag 28 augustus

Oh, het wordt steeds spannender… Vrouwtjes hand komt steeds dichterbij. Ik geef steeds tikken, maar ze reageert niet. Dus wat doe ik? Ik kom dichterbij en snuffel aan haar hand! Nou niks mis mee. :-) Soms is het wel grappig, als ik haar een tik geef, blijf ik weleens met 1 nageltje in haar dunne vel vastzitten. Maar dat vindt ze niet erg, want ze weet dat ik niet doortrek en mijn nageltje intrek. Ik ben echt wel voorzichtig met mijn vrouwtje hoor…

Dag 18 - donderdag

Ze heeft weer iets verzonnen... Op het krabbertje ligt een stukje kaas. Daar laat ze me aan ruiken. Het ziet er heel lekker uit, dus ik lik eraan. Mmmmm, smaakt écht lekker! En nu komt het… ze aait met een paar vingers over mijn bolletje!! Dat vond ik fijn, totdat ik haar hand zag. Ik schrok en gaf haar een tik, maar dan anders dan anders. Ze voelde dat ik er nog niet aan toe was en stopte met alles. Kijk, daarom waardeer ik mijn vrouwtje zo. Ik mag zelf het tempo aangeven…

Dag 19 – vrijdag

Geen dag is hetzelfde. Dus ook deze dag niet. Ik was ontzettend chagrijnig. Ik ging al flink tekeer voordat het vrouwtje binnen was. Ze kon me ook niet verleiden met kaas en zeker niet met haar hand. Daar gaf ik flinke tikken op en deze keer wel met mijn nagels. Zo heeft iedereen weleens een slechte dag. Vrouwtje heeft er alle begrip voor en gaat haar broodje eten en haar koffie rustig drinken en daarna laat ze me met rust. 's Middags was mijn bui weer over en toen ze me zag liggen in een dromerige houding liet ze me lekker slapen.

Dag 20 - zaterdag

Een heerlijke rustige dag vandaag. Ik hoef helemaal niks, kon vanmorgen lekker uitslapen en mag de hele dag lekker luieren. Het heeft me goed gedaan. Ik ben nog nooit zo ontspannen geweest. Vouwtje heeft uren bij mij gezeten en zag hoe relaxed ik was. Het maakte haar gelukkig zei ze.

Dag 21 - zondag

Na zo'n dag als gisteren, kan ik er weer tegenaan. Weer een stukje verleden achter me gelaten. Ik krijg een kommetje met iets heerlijks voorgeschoteld, maar zoals je op de foto ziet ben ik nog een beetje verlegen…

Maar de verleiding is zó groot en mijn angst is toch al een eind verdwenen… Ik stap er gewoon op af. Ik doe het gewoon en kijk…!! Ik geniet van het eten en jullie mogen genieten van de foto's die vrouwtje hier van heeft gemaakt. Daar hoef ik verder niets over te vertellen en met mijn mond vol gaat dat ook niet. ;-) En intussen geniet ik trouwens ook van het contact met het vrouwtje!!

En als je buikje vol is, ga je toch een lekker dutje doen? Dat doe ik dus ook. Tot morgen! 

Dag 22 - maandag

Vrouwtje zei vanmorgen tegen me: Boyke vandaag heb ik het heel erg druk, dus je moet het even met minder aandacht doen. Ja ja, druk druk, mensen hebben het altijd druk en als je ze vraagt 'wat heb je de hele dag gedaan?', moeten ze diep nadenken… Wat heb ik gedaan? Ik vind het niet erg, want ik doe lekker mijn eigen ding. Spelen met mijn speeltjes, krabpaal op en af en naar buiten kijken hoe mijn soortgenootjes daar aan het luieren zijn. Heerlijk! Nou ik kom mijn dag wel door hoor.

Dag 23 - dinsdag

Een geweldige vooruitgang vandaag! Ik ga zelfs naar vrouwtje toe om geaaid te worden!! Hoe vinden jullie dat? Ik laat het zelfs toe dat ze over mijn rug aait. Is dat niet geweldig? Ik zal jullie vertellen hoe dat komt. Vrouwtje kwam binnen en had weer een schaaltje met wat lekkers. Boyke, zei ze, nu moet je er wel iets voor doen jongen. Goh, eerst krijg ik het zo en nu moet ik er ineens iets voor doen!? Nou ja, omdat ik toch wel heel erg dol ben op dat lekkere hapje, wil ik er wel iets voor doen. Dus ik loop naar vrouwtje toe en ze begint me te aaien. Eerst met het krabbertje en toen met haar hand… Zo over mijn rug! En ik vond me dat toch lekker!! Maar niet al te lang, want ik wil dat lekkere hapje. :-)

Willen jullie nog een mooie foto van een knappe knul zien? Komt ie…

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 3)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Dag 9 – Dinsdag 20 augustus

Een nieuwe dag breekt aan. Bekende geluiden. De deur gaat open en ik blijf liggen, want ik weet nu wat er gaat gebeuren. Hé vandaag geen koffiegeur, maar... MELK? Daar wil ik wel een gokje voor wagen! Daar wil ik wel naar toe. Ik sta op en ineens krijg ik overal pijn. Mijn ogen staan weer angstig groot open, mijn lichaam verkrampt helemaal en ik kruip weer in mijn angsthoekje. Waarom nou, hoe komt dit? Wat zegt ze? Een terugval? Hopelijk duurt dit niet lang… Het was ook te mooi om waar te zijn. Pfff.

Het is middag. Mijn 'terugval' is gelukkig weer voorbij. Een zucht van verlichting... En nou maak ik me toch iets mee! Dit is écht genieten! Vrouwtje zegt: ik ben zo trots als een pauw! Is ze trots op mij of op de pauwenveer die ze in haar hand heeft? Nou ja, maakt niet uit. Ze streelt me met de veer over mijn bolletje, dan weer over mijn rug, dan weer over mijn bol. Ik begin het steeds prettiger te vinden, ik ga zelfs met mijn kontje omhoog liggen en geniet er met volle teugen van. Heerlijk is dat. Zolang ze me met de veer streelt en niet met haar hand te dichtbij komt, vind ik het wel goed. En zo komen we steeds dichter bij elkaar. Vrouwtje en ik. Vandaag waren we nog maar een armlengte van elkaar vandaan. Da's al heel erg dichtbij! Toch?

Dag 10 – Woensdag

Ik heb ontdekt dat ik mijn eigen personeel heb, dus ontvang ik mijn personeel weer in mijn luxe kamer. :-) De tv gaat aan, daar ben ik nu al aan gewend. Vrouwtje gaat zitten en legt de afstandsbediening naast me neer. Vlak naast me! Kun je je voorstellen wat er dan gebeurt? Ik schrik zó dat ik voor de eerste keer mijn stem luid en duidelijk laat horen, van GGGGGGGGGGGGGGG en SSSSSSSSSSSSSSSS. Alles wat ze zegt is "sorry Boyke" en ze doet alsof er niks aan de hand is. Hmm… Och, misschien stel ik me een beetje aan dan? Want verder gebeurt er niks. Maar het was wel schrikken hoor! Echt wel!

Dag 11 – Donderdag

Vandaag een dag waar ik heel veel spijt van heb. Vrolijk als altijd wilde vrouwtje binnenkomen met "goeie morgen Boyke". En ik ging zó tekeer tegen haar... Ze draaide zich om en zei: "dag Boyke, ik zie je wel weer". Huh? Normaal komt ze naar me toe, maar deze keer niet. O ow, als ze maar terug komt… anders... Nee niks anders! Ik weet dat ze terug komt! Af en toe moet mijn opgekropte stress er toch uit!? Dat begrijpt ze vast wel…

Dag 12 – Vrijdag

Voor het eerst durf ik de snoepjes op te eten als ze bij me is. Weer een kleine overwinning! En wat laat ze me nu zien? Een krabbertje, zo'n ding dat jullie gebruiken als je jeuk hebt op je rug. Dat zegt vrouwtje tenminste. Ze laat me er eerst aan ruiken. Mijn reactie? Ik geef er een tik op. Ja, ik laat me toch niet zomaar iets onder mijn neus duwen!? Maar dan gaat ze met dat ding over mijn rug en nu begrijp ik waarom jullie dat zo fijn vinden! Ze gaat over mijn rug, op mijn bolletje, onder mijn kin en over mijn wangen. Zelfs heeeeel even over mijn buik! Pffff heerlijk!! Ik ga liggen en lekker genieten. Ik ben helemaal ontspannen. Ik heb toch maar goed personeel uitgezocht. Ze komt steeds met iets nieuws en het wordt steeds leuker. :-)

Een ontspannen en genietende Boyke... Het moet niet gekker worden. ;-)

Dag 13 – Zaterdag

Ik kreeg vandaag iets minder aandacht. Jammer hoor. Maar er moet ook vanalles in huis gedaan worden zegt vrouwtje. En er zijn ook nog héél veel andere poezenknuffels in huis die ook aandacht nodig hebben. Zegt vrouwtje… Maar omdat ik geduldig op haar gewacht heb en steeds zó goed mijn best doe, krijg ik als beloning een supergrote krabpaal. Helemaal geweldig! Kan ik lekker hoog klimmen.

Uhh, ja inderdaad... dat is met recht een 'supergrote krabpaal' te noemen!

Dag 14 - Zondag

Het is zeker een rustdag vandaag. Vrouwtje kijkt wat blaadjes door en doet verder niets. Ze pakt het krabbertje. Yes! Ik ga er al lekker voor liggen… Maar wat doet ze nu? Ze krabt haar eigen rug! Ja, hallo! En ik dan? Dan wijst ze met het krabbertje in mijn richting en ineens loop ik er naar toe en zonder dat ik het zie sta ik ineens héél dicht bij haar. Ik kan haar bijna een neusje geven! Bijna... Ik ben helemaal niet bang. En na wat gekrabbel en gekriebel, vind ik het wel goed en ga ik zelfs rustig liggen. Wow! Daar moet ik vannacht nog maar eens goed over nadenken… ;-)

Dag 15 – Maandag

Ik had nergens zin in vandaag, dus bleef ik in mijn schuilplek. Nu is het al avond. Dat zie ik door het raam. Het wordt buiten al wat donker. Het vrouwtje komt binnen met iets lekkers, iets wat ik niet ken. Ze doet het in een kommetje en zet het tussen ons in. Wat ruikt dat lekker! Heerlijk! Eerst mijn ene pootje vooruit, dan het andere pootje… Nee toch maar niet, stel dat dit een valstrik is… Maar het ruikt zo lekker... Nog maar eens proberen… Nee ik durf echt niet. Dan pakt ze het schaaltje in haar hand en durf ik het ineens wel! Ik ben aan het smakken en smullen. Zo lekker EN niet bang voor haar hand hè! Soms vind ik mezelf best stoer. :-)

Dag 16 – Dinsdag

Ik lig lekker op mijn plekje, maar mijn personeel heeft andere plannen met mij. Ik moet voor de dag komen zegt het vrouwtje. Ze is tenslotte niet voor niets naar mij toegekomen. Ik vind het wel fijn hoor dat ik zoveel aandacht krijg. Ik merk dat haar hand steeds dichterbij komt. Nu ga ik het proberen! Opletten hè! Ze aait me met het krabbertje en ik geef een tik op haar hand. Wel zachtjes hoor, want ik wil alleen voelen en weten wat er dan gebeurt. Niets dus. Ze trekt haar hand niet terug en blijft dooraaien. Dus nog maar een paar keer haar hand aantikken. Tik, tik. En dan… even mijn pootje op haar hand laten liggen... Ik kijk naar haar gezicht, maar ze kijkt niet naar mij. Ze doet niks engs. Ze blijft me gewoon aaien. Nu weet ik dat het geen kwaad kan! Is het niet geweldig van mij dat ik dit al durf?

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 2)

Onze angsthaas Bliksem is op maandag 12 augustus verhuisd van het asiel naar een pleeggezin. De kleine man zat op dat moment al ruim 8 maanden in het asiel en bleef – ondanks onze inspanningen – erg bang voor mensen. In het asiel zijn onze mogelijkheden beperkt en om zijn plaatsingskansen te vergroten bood Eveline aan om Bliksem bij haar thuis te onderwerpen aan een intensieve socialisatiecursus. ;-) Dat aanbod hebben we met twee handen aangegrepen! Pleegmama Eveline houdt een dagboek bij van de ontwikkelingen van Bliksem, die ze inmiddels liefkozend Boyke heeft genoemd. 

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Dag 5 - Vrijdag 16 augustus

De deur… hopelijk geen verandering. Ik kruip voor de zekerheid toch maar even in de hoek. Gelukkig, hetzelfde mensenwezen. Pff. Ik blijf nog even voorzichtig. Ze gaat zitten, maar wat nu? Ze komt naar me toe, ze legt iets neer. Zou dat voor mij zijn? Ik ga ontspannen liggen en doe alsof ik het niet zie. Misschien als ze weggaat… dat ik dan ga kijken, maar nu even niet.

Ze komt weer mijn kant op. Er gaat iets bij het raam omhoog, het wordt licht. Ik wacht af wat er gaat gebeuren. Warmte komt door het raam naar binnen. Wat krijgen we nou? Het voelt heerlijk! Ik ga liggen en mijn lichaam ontspant zich helemaal. Wat het ook is, ik ga lekker languit liggen en genieten. Dit is geweldig! Zouden mensenhanden ook zo warm aanvoelen? Nog even geduld… ik moet haar eerst helemaal vertrouwen en niet bang zijn. Stapje voor stapje wil ik dichterbij komen en laten zien dat ik een flinke kerel ben. Nu ben ik Boyke, maar dan een flinke Boy!

Bliksem op vrijdag. Beetje bij beetje durft de knappe jongen zich te ontspannen en zelfs in het bijzijn van Eveline zijn ogen te sluiten!

Dag 6 - Zaterdag

In mijn kamer staat een kast met een grote spiegel. Heel vaak keek ik ernaar. Het vrouwtje dacht zeker dat ik bang was voor degene die ik in de spiegel zag. Nee hoor, zo kon ik haar van twee kanten volgen, zodat mij niets ontgaat! Nu heeft ze er een grote lap voor gehangen… Dat vond ik niet zo leuk, ik kon niet alles meer volgen. En als ik alleen was, kon ik mezelf zien en had het gevoel dat er nog een maatje bij me was... Maar nu denk ik dat het voor mij toch goed is geweest. Ik heb vannacht heel goed gegeten en gedronken. Het vrouwtje had het ook gezien en ze was zo blij. Ze gaf me complimentjes en ik zag in haar ogen dat ze me zo beet had willen pakken. Maar ja, nog even geduld…

Dag 7 - Zondag

Het vrouwtje komt heel dicht bij me zitten. Ze heeft iets lekkers op haar bord… Bij elke hap die ze neemt wil ik graag op haar schoot springen en heerlijk mee genieten. Ik wil wel, maar mijn lichaam houdt me tegen… Dus draai ik mijn gezicht naar de muur, zodat ik het niet hoef te zien. Gelukkig het bord is leeg. Ik draai me om en kijk wat ze steeds doet. Ze schrijft en schrijft. Zou het over mij gaan? Nou dan zal ik mijn beste kant laten zien! Ik ga heel ontspannen zitten, mijn ogen vallen dicht. Het doet me goed. Laat me maar even lekker dromen.

Ik lig op de grond en dan springt en danst er ineens iets voor mijn neus. Omhoog, omlaag, links en dan weer rechts. Ik ben niet bang, maar wat is het? En wat moet ik ermee? Ze gaat met dat ding over mijn rug, over mijn kopje… Eigenlijk vind ik het best fijn, want ik laat het toe zonder angst.

Maar dan ligt haar hand ineens vlakbij mijn pootje. Hey hállo! Nu komt ze wel heeeeeeel erg dichtbij. Geen goed plan, nee, geen goed plan vrouwtje! Ik laat het haar weten en begin te grommen. Ze luistert niet en ik geef haar een tik op haar hand. Niet hard hoor, alleen een waarschuwing. Ja, wie niet luisteren wil.....

Het vrouwtje is weg, dus ik loop naar een ander hoekje van de kamer. Best stoer hè. Stiekem verken ik de hele ruimte. Maar ik ben niet lang alleen. Daar komt het vrouwtje weer. Ze geeft me iets lekkers. Ik weet niet wat te doen, dus maar stil blijven liggen. Ik vind dit hoekje toch niet zo'n fijne plek, dus sluip ik VLAK voor het vrouwtje door weg. Heel knap van mezelf, ZO dichtbij!

Oei betrapt, ze heeft gezien dat ik met de spulletjes gespeeld heb. OOOH, ze komt naar me toe. Hè, ik krijg wat lekkers… Dus ik heb het goed gedaan? Gelukkig, weer een stapje vooruit!

Bliksem op maandag. Waarom niet... gewoon doezelen als het vrouwtje naast hem zit!

Dag 8 - Maandag

Een week in mijn nieuwe kamer. Jazeker, een eigen kamer voor mij alleen. Ik word toch maar verwend. Alle aandacht voor mij alleen, ik hoef niets te delen. Maar ja, daar moet ik wel iets voor doen… Mijn angst overwinnen… Ik vind zelf dat ik daar heel goed mee bezig ben, want kijk eens naar mijn foto's! Toch wel een heel verschil hè. Ik ben wel trots op mezelf, dat mag ik wel zeggen. Mijn kamer is ook veranderd, de krabpaal staat nu hoger en daar maak ik graag gebruik van. Het ligt veel zachter dan op de vensterbank. En nu verstop ik me ook niet meer achter het gordijn. 
Nu gaat het vrouwtje iets doen, de radio aan, muziek???? Oh nee, dat zijn teveel prikkels die bij mij binnenkomen. Gelukkig ziet ze dat en zet ze de radio uit. Ik kom hier voor mijn rust, TOCH?

Kijk nu eens naar mij, zie ik er niet ontspannen uit? Jammer dat ik geen foto van het vrouwtje kan maken, dan had je gezien dat ze dicht bij mij in slaap was gevallen. :-)

Van Bliksem naar Boyke… Dagboek van een angsthaas (deel 1)

Ik heb een zwak voor angsthaasjes. Degenen die mij kennen, weten dat inmiddels wel. Ik heb er ook al een paar keer in één of twee van mijn blogs over geschreven. Waar die enorme aantrekkingskracht vandaan komt, weet ik niet precies. Het heeft ongetwijfeld iets te maken met de blik in hun ogen. De intense angst, de schreeuw om hulp, het diepe verlangen naar liefde, rust en veiligheid… En het heeft beslist te maken met het feit dat de meeste mensen ze keer op keer voorbijlopen, ze geen kans geven en ze daardoor vaak gedoemd zijn tot een veel te lang asielverblijf… Ergens begrijp ik dat natuurlijk best. Veel mensen weten ook niet beter. Of geloven domweg niet dat zo'n bang en schuw exemplaartje ooit zal veranderen. Anderen vinden de investering – qua tijd en geduld – te groot. Zij zijn op zoek naar een kant-en-klare knuffelkont. En daar is op zich ook niks mis mee. Ieder het zijne.

Toch ben ik er van overtuigd, dat wie ooit de transformatie van een angsthaasje van nabij heeft meegemaakt… wie ooit – na weken of maanden van geduld – eindelijk het vertrouwen heeft gekregen van een bangerik… voor eeuwig om is. Er is namelijk echt maar weinig zo mooi als de band die na zo'n intens proces tussen baasje en beestje ontstaat… Onbetaalbaar en onbeschrijfelijk!

Daarom wil ik het onderstaande ook met jullie delen. Ik wil graag iedereen de kans geven om de ontwikkeling van een extreem angsthaasje 'live' mee te maken. Vanaf nu volgen we de stappen die de kleine Bliksem (nu Boyke) zet op de voet. Zijn dagboek zal sommigen misschien ontmoedigen. Maar het zal anderen mogelijk inspireren. En ik hoop natuurlijk op dat laatste!

Bliksem in het asiel (april 2013). Het knappe ventje doet zijn best, maar blijft enorm bang voor mensen...

Even een kort stukje achtergrond. Bliksem is op 18 oktober 2012, samen met twee andere kleintjes, zwervend in het bos gevonden. Moederziel alleen, uitgeput, uitgehongerd en extreem bang. Hij was op dat moment een week of 8 oud. De drie hummels zijn naar een pleeggezin gebracht. Twee van hen draaiden al snel bij. Zij waren na een paar weken zo sociaal, dat ze naar een blijvend thuis zijn verhuisd. De kleine Bliksem bleef bang. En dus is hij na een maand of twee naar het asiel gekomen. Hij heeft sindsdien voorzichtige stappen gezet. Voor een goede socialisatie ontbreekt het ons echter aan tijd. Zo frustrerend. Maar vooral in de zomerperiode, met de enorme aanwas van kittens, is het gewoon niet mogelijk om een angsthaasje als Bliksem de tijd en aandacht te geven die hij nodig heeft. Daarom is het dus ook zo belangrijk dat de bange en verlegen kittens die rond deze tijd binnenkomen snel geplaatst worden. In een thuissituatie zijn kleintjes van die leeftijd echt zo om. Vaak een kwestie van een week intensieve knuffeltherapie! Maar hoe langer zo'n bang hummeltje in het asiel zit… hoe moeilijker het wordt. En Bliksem zat inmiddels al ruim 8 maanden bij ons. Veel te lang. Dus waren we dolgelukkig met het aanbod van één van onze pleeggezinnen: laat Bliksem maar hier komen. Zo gezegd, zo gedaan en afgelopen maandag (12 augustus) verhuisde de mooie, bange Bliksem naar pleegmama Eveline Cornelissen. Eveline heeft een engelengeduld en een bijzonder groot hart voor dieren. Twee eigenschappen die haar bij uitstek geschikt maken om het socialisatieproces van Bliksem te begeleiden. :-) Veel succes én plezier Eveline. Wij volgen jullie gezamenlijke proces heel graag!

Het dagboek van Bliksem is geschreven door Eveline, door de ogen van Bliksem.

Dag 1 - maandag 12 augustus

Help, wat gebeurt er? Ze stoppen me in een klein kooitje! Weten ze niet dat ik al zo bang ben? Dan nog een lange rit, waar brengen ze me naar toe? Ik durf geen geluid te maken, hou mijn adem in, er gebeurt van alles... Dan gaat het deurtje open en kan ik ontsnappen. Ik kruip zover mogelijk ergens onder in de hoop dat ze me niet zien. Steeds komt er iemand in mijn buurt, maar ze laat me gelukkig met rust. De nacht breekt aan en hopelijk kan ik een beetje slapen.

Dag 2 - dinsdag

De deur gaat open en weer komt er iemand in mijn buurt. Mijn ogen staan wagenwijd open en ik durf niet te knipperen, bang dat er iets gebeurt. Gelukkig… ze laat me met rust, ze ziet hoe ik stijf van angst hier in een hoekje zit en me niet durf te bewegen.

Dag 3 – woensdag

Weer een nieuwe dag. Wat brengt deze dag? Ik merk dat de mevrouw me met rust laat en ik begin me wat rustiger te voelen. Ze blijft me aankijken en knippert met haar ogen, om te laten zien dat ik haar kan vertrouwen. Ze is lief. Langzaam beginnen mijn ogen te ontspannen en durf ik ze voorzichtig te sluiten. Wat een heerlijk gevoel. Ook durf ik me te bewegen om te gaan liggen. Heel even maar, want mijn lichaam is nog zo gespannen door mijn angst dat het steeds de gespannen houding aanneemt. Ze noemden mij eerst Bliksem. Misschien omdat ik steeds als een bliksemschicht wegschoot als er iemand in mijn buurt kwam? De mevrouw noemt me nu Boyke. Veel leuker en vriendelijker.

Bliksem bij Eveline (donderdag 15 augustus). We zijn pas een paar dagen onderweg, maar nu al is de blik in zijn ogen meer ontspannen! 

Dag 4 - donderdag

Ik lag nog op de stoel, maar toen de deur openging zocht ik toch weer mijn veilige hoekje op. Ik keek hoe ze aan het eten was en wilde zo graag ook een hapje, want het rook zo lekker. Maar mijn angst hield me tegen. Ik wilde bij haar zitten, samen eten en lekker tegen haar aan liggen… Zodat ze me kon aaien, wat ik zolang gemist heb, en zodat ik heerlijk kon spinnen. Helaas kan ik hier alleen nog maar van dromen, maar als ze heel veel geduld en tijd voor me heeft dan zal het zeker goed komen.

Wat nu weer? Komt ze voor mijn neus iets lekkers eten! Helaas, ik kom niet uit mijn verstopplaats. Je zult iets beters moeten verzinnen vrouwtje. Jammer, ik heb er alleen mezelf maar mee, dat weet ik best. Maar ik durf niet, mijn angst zit zo diep. Waar komt dit toch vandaan? Nee, ik wil niet terugkijken en zoeken naar het WAAROM. Ik wil vooruit kijken, een mooie toekomst hebben. Daar knok ik voor, want het begin is gemaakt! Ik kijk steeds naar het lekkers op het bord, maar verstijf bij de gedachte dat ik naar haar toe moet. Ik knipper met mijn ogen, zodat ze weet dat ik haar vertrouw. Nu sluit ik mijn ogen… een moment van ontspanning. Heerlijk… maar bij elk geluidje ben ik toch weer alert. 

Wordt vervolgd...

Zijn seniorenhonden het 'kind van de rekening' in deze crisis?

We hebben altijd wel één of twee senioren zitten, maar op dit moment rijst het aantal oudere honden echt de pan uit. Bijna de helft is acht jaar of ouder. Ongelofelijk. Dat heb ik in de kleine negen jaar dat ik in het asiel werk nog nooit meegemaakt. Een gevolg van de aanhoudende crisis? Daar ben ik vrij zeker van. Een huisdier kost geld. En ouderdom komt met gebreken. En met gebreken komen over het algemeen de rekeningen van de dierenarts… 1 + 1 = 2. Of, in dit geval: 1 - 1 = 0. Geen huisdier, geen kosten.

Op één na zijn alle honden gevonden. Nemo, de lieve bulterriër van 10+, is namelijk door zijn baasje naar het pension gebracht en nooit meer opgehaald. Ook geen oplossing die de schoonheidsprijs verdient dus. Het enige voordeel van deze optie is dat Nemo in elk geval altijd veilig was, een dak boven zijn hoofd had en eten kreeg. De ontberingen en gevaren van het straatleven zijn hem, op zijn oude dag, bespaard gebleven. Toch heeft het arme manneke zich een tijd lang compleet ontredderd gevoeld. Niet zo vreemd natuurlijk. Je baasje brengt je weg, belooft dat hij je snel weer komt ophalen en laat je vervolgens ijskoud zitten…

Nemo, de prachtige bulterriër van 10+. Een vriendelijk en vrolijke jongen die door zijn baasje naar het pension is gebracht en nooit meer is opgehaald.

Van één hond, een kruising fox van 16 jaar (!), hebben we de eigenaar kunnen achterhalen. Wij blij, hij niet. Want na herhaaldelijke telefoontjes, bleef de man een grote no-show. Hij is nooit komen opdagen dus. Wilde zijn – toen 15 jarige - hond niet meer terug. Dat is dan 15 jaar lang je meest trouwe kameraad geweest. Daar heb je dan bijna 5.500 dagen lief en leed mee gedeeld. Ik kan en zal dit soort mensen echt nooit begrijpen.

Van één van onze andere oude zwervertjes meldde zich onlangs, na 4 maanden (!), ineens de eigenaar. Boos, omdat de informatie op de site niet klopte. Daarin werd gesuggereerd dat het beestje gedumpt was. Dat was helemaal niet zo. Waarom niet eerder gebeld dan? "Hoezo?" Ophalen? "Ja, daag. Daar gaan we toch geen geld voor betalen." Tja... Maar de hond is niet gedumpt… Volgens de letterlijke betekenis van het woord misschien niet. Maar erg groot is het verschil toch echt niet…

Van de overige zes weten we helemaal niets. Alleen dat ze moederziel alleen dolend over straat zijn gevonden. En dat zich nooit iemand voor hen heeft gemeld. Nou mag je natuurlijk niet te snel oordelen. We weten niet wat er met deze honden is gebeurd. Statistisch gezien zou er eentje tussen kunnen zitten van wie het baasje gewoon geen idee heeft waar te zoeken. Voor wie het bestaan van het asiel onbekend is. Mensen op leeftijd misschien, zonder internet en zonder mensen in hun omgeving die hen willen of kunnen helpen. Statistisch gezien, is dat een mogelijkheid. En dat zou natuurlijk heel erg triest zijn. Maar diezelfde statistieken maken het dus ook heel erg aannemelijk dat de rest van de vondelingen harteloos gedumpt is. Op straat gezet en aan hun lot overgelaten. Kun je het je voorstellen? Dat je zo'n oud besje doelbewust ergens een kilometer of twintig van huis uit de auto zet en hard doorrijdt? Dat je misschien nog één keer in de achteruitkijkspiegel naar haar kijkt? Of dat je samen met je trouwe maatje van 10 jaar diep het bos in loopt, hem vastbindt aan een boom, je omdraait en wegloopt? De blinde paniek, het schelle geblaf en doordringende gejank negerend? Zou je nog één keer over je schouder naar hem kijken? En dan wat?... Wat zou er dan in godsnaam door zo iemand heengaan? Wat zou zo iemand voelen? Zou zo iemand wel iets voelen? Mijn maag draait zich om bij alleen al de gedachte eraan. Ik gruwel echt van dat soort mensen. Wat mij betreft is er echt niet één excuus goed genoeg, niet één reden ernstig of dringend genoeg, om dergelijk gedrag te vergoelijken. Er is áltijd een andere optie. Altijd!

Onze lieve Davey, een kruising fox van 16 jaar. De mooie vent is meer dan een jaar geleden zwervend op straat gevonden en naar het asiel gebracht. Zijn baasje weet dat hij er zit, maar wil hem niet meer terug... 

Mijn grootste angst is dat de oudjes die in het asiel zitten, daar moeten sterven. Dat ze daar hun oude dag moeten slijten en nooit meer de warmte en liefde van een echt eigen gezin mogen meemaken. Dat we – net als een tijdje geleden van Yoda – binnenkort weer afscheid moeten nemen van één of twee van die arme, oude drommels. Geloof me, we doen echt onze uiterste best om het ze zo comfortabel mogelijk te maken, maar een echt thuis kunnen we gewoon niet evenaren. Al proberen we dat, binnen de mogelijkheden die we hebben, natuurlijk wel... Zo hebben Goldie en Beppie gezellig achter de balie gezeten. En mocht onze Yoda, een heel oud foxje, lekker in de kantine wonen. Samen met een paar soortgenootjes. Hij kreeg heel veel aandacht en net zo veel snoepjes (want daar was hij dol op). Kosten nog moeite werden gespaard om de tijd voor Yoda zo aangenaam mogelijk te maken. Onderzoeken, medicijnen, speciaal voer… Yoda kreeg alles wat hij nodig had. En daarom ben ik ook zo blij met het asiel waar ik werk. Ik weet namelijk met hoeveel moeite we ieder jaar het hoofd boven water houden… De crisis is ook bij ons voelbaar. De inkomsten zijn minder en de uitgaven worden (ook door het grote aantal oudere dieren dat medische zorg nodig heeft) alleen maar meer. Toch merken de dieren daar niet veel van. Er wordt op vanalles bezuinigd, maar niet op de zorg aan de dieren. Trots? Ja absoluut! En zo heel af en toe treffen we ook iemand die ons een beetje van die zorg uit handen neemt. Een bijzonder mens, dat er heel bewust voor kiest om een hond op leeftijd te adopteren. Zoals Brownie (een oudere labrador) en Pinkeltje (een stokoud Yorkje) een paar maanden geleden. En de oude Goldie (een golden retriever) onlangs nog. Helaas is Pinkeltje niet meer onder ons. Maar wat heeft dat ventje genoten van de laatste maanden van zijn leven! Zijn baasje heeft echt alles voor hem gedaan en toen het onvermijdelijke moment daar was, is hij rustig ingeslapen in zijn inmiddels zo geliefde en vertrouwde thuis, omringd door de mensen en dieren die zo veel van hem hielden. Wat een groot geschenk… Nu nog springen de tranen in mijn ogen en staat het kippenvel op mijn armen als ik daaraan denk… Wat heb ik een diepe, diepe bewondering voor mensen die hun deur en hart openen voor een oud beestje. Ik hoop dat zij zich realiseren wat ze voor die dieren betekenen… Want dat is echt onbetaalbaar.

Het is crisis. En dat doet rare dingen met mensen. Een dag of wat geleden hoorde ik één of andere talkshowhost opperen dat de crisis misschien wel goed was. Dat we ons nu minder met consumeren en geld bezighielden en meer met relaties en naastenliefde. Nou, dat waag ik te betwijfelen. Alles draait om geld. Nu misschien nog wel meer dan ooit. Het gebrek eraan haalt het slechtste in ons naar boven. We worden er hard en egoïstisch van. Ongevoelig en blind voor het leed van anderen. Met het geld verdwijnt ook het respect en fatsoen, waarmee we met onze dieren omgaan. Ik wil en mag niet generaliseren en met 'ons' bedoel ik natuurlijk niet iedereen. Gelukkig niet. Ik zie ook genoeg voorbeelden van het tegenovergestelde. Maar zo heel af en toe bekruipt me wel het nare en angstige gevoel dat de mensen voor wie dat 'tegenovergestelde' geldt, tot een steeds kleiner wordende minderheid behoren… Of ben ik nou te zwartgallig, te cynisch, te pessimistisch… gewoon te vaak geconfronteerd met de harde realiteit in een dierenasiel?

De blinde Bobo, een kruising boomer van ongeveer 8 jaar oud. Het is een klein wonder dat dit manneke de gevaren van zijn zwerversbestaan heeft overleefd. Al had hij wel een lelijke wond op zijn borst, waar de maden al in zaten... 

Dan hoop ik oprecht dat mensen me massaal laten zien dat ik ongelijk heb! Dat we in de komende maanden niet iedere één of twee weken weer een nieuwe oude, gedumpte viervoeter moeten opvangen. En dat de lieve senioren die we nu hebben zitten allemaal het warme, liefdevolle thuis vinden dat ze verdienen en niet hun laatste dagen hoeven slijten in een opvangcentrum. Dat gun ik al onze kanjers: Beau (rottweiler), Beppie (jack russel), Bobo (kruising boomer, blind!), Davey (kruising fox, woont al 1 jaar bij ons!), Jabulani (jack russel, woont al 3 jaar bij ons!), Kees (flatcoated Retriever), Mogway (kruising boomer), Molly (fox) en Nemo (bulterriër).